Over richtingsgevoel en bossen uien

Sommige mensen hebben richtingsgevoel. Als ze al een keer ergens geweest zijn, weten ze de volgende keer feilloos hoe ze moeten rijden. Als ze al de afslag missen, weten ze ook precies weer hoe ze dan wel op de plaats van bestemming moeten komen.

Ik niet. Ik kan kaartlezen en TomTom volgen, maar verder heb ik het richtingsgevoel van een bos met uien. Geen dus. Wat vandaag pijnlijk duidelijk is geworden, maar mij wel van mijn angst voor het rijden in Amsterdam heeft afgeholpen (Ieder nadeel heb zijn voordeel toch).

Ik zou vandaag een audit hebben in Amsterdam, Stadhouderskade om precies te zijn. Ik zou eerst met mijn baas meerijden, maar zij ging direct vanuit een andere afspraak, dus ik moest alleen. PANIEK!!!! Ik, alleen met mijn kleine autootje in dat enge Amsterdam??? Zonder TomTom??!! (Want uiteraard had ik gisteravond mijn mail niet gelezen en geen TT bij me ) Maar de routebeschrijving leek redelijk simpel, dus toch met redelijk gerust hart op weg.

Ok, S112, dat gaat nog goed. Hmmmm, en nu.... Amsterdam Oostzijde of Westzijde?? I dunno! He, Artis....., Nee nee nee! Niet naar Centraal Station!! Shit, dat stoplicht stond op rood. Sorry! Dapperstraat? Dus hier is de Dappermarkt! Oh, was dat een zebrapad? Linneausstraat? He Paps bureau! Oh wacht ff, dan zit ik niet goed! (ik heb nog gezwaaid Pap..... In totaal 3 x : heen, terug, later nog een keer heen). Molukkenstraat? Waar de F*** ben ik nu dan? Niet weer Linneausstraat! Krugerplein? Kut-fietser!!!!! Nee, ik wil niet weer richting Artis!!! O God... een Tram. Hellup!!!

Dat probeerde mijn baas nog via de telefoon, maar het was hopeloos. Na drie kwartier zoeken (en een kwartier te laat voor mijn afspraak), hebben we de moed opgegeven. Ik weer terug (na nog eens 20 minuten zoeken naar bordjes A10).

Ja, lekker professionele indruk. Maar in ieder geval is rijden in Amsterdam zo eng nog niet!

0 reacties: