Zinvol geweld?

Update

Sjonnie is nog steeds bezig met die audit. Meteen na haar vakantie zat Anita in de stress omdat Sjonnie niks gedaan had, dus werd er weer een geweld-opwekkende meeting gehouden (ik besloot maar mijn oordopjes in te doen en mijn geluid op 10 te zetten). Dat was begin vorige week. Vandaag is de uiterste deadline en vandaag is Anita er niet. Zelfs Sjonnie is in de stress geschoten. Ik moest even mijn leedvermaak ventileren, dus bij deze: Gne gne gne... (Gemeen gniffeltje :))

Vrijdag 13 februari 2009

Ik zit op mijn werkplek, tegenover mijn collega (verder genoemd Anita). Ik ben een beetje dom voor me uit aan het staren, zij is bezig met een audit. Ze is eigenlijk al meer dan een week bezig met een audit, aangezien de collega met wie zij samenwerkt (we noemen hem even Sjonnie) er niet zo veel haast achter zet. Deze week moet de audit af zijn (Anita gaat volgende week op vakantie) dus nu is het eindelijk zo ver dat Sjonnie en Anita samen zitten om het rapport af te maken.

Terwijl de tijd voorbij glijdt en ik nog steeds dom voor me uit zit te staren, begin ik mijn aandacht wat te verleggen naar hun gesprek. Ik heb geen van beiden nog iets zien opschrijven (lijkt mij wel een vereiste om een rapport op te stellen). Na een paar minuten luisteren begrijp ik ook waarom. Sjonnie is hele begrippen aan het analyseren, roept dingen die hij gemerkt heeft die niet in het rapport kunnen omdat het alleen maar een gevoel was, roept dan dat hij weet dat dit niet in het rapport kan, maar gaat er toch nog even over verder en blijft zagen over niet interessante dingen. Ik zie Anita langzaam maar zeker inzinken. Het is dat ze niet met haar ogen naar me kan rollen in wanhoop, maar ik kan gewoon voelen dat ze dat heel graag zou willen doen.

Sjonnie is druk druk, zegt dat hij even tien minuten iets gaat doen en is vervolgens een half uur onvindbaar. In dat half uur rolt Anita zuchtend en steunend met haar ogen. Dan is ze het zat en gaat hem zoeken. Sjonnie wordt weer de kamer in gesleept en aan het werk gezet (nou ja… werk? Discussie). Achterover hangend in zijn stoel zwamt hij verder, er wordt nu eindelijk wat opgeschreven, elk interview wordt tot in den treure uitgeplozen. Anita moet ondertussen haar hoofd ondersteunen met haar hand, ze heeft het wel een beetje gehad. Haar commentaar heeft zich beperkt tot “Ja, prima.”.

Sjonnie heeft nu geen tijd meer. Ze hebben nu al zeker 4 uur gepraat, maar er is weinig uitgekomen. Ik heb helemaal niks met dat hele project te maken, maar zelfs ik heb ondertussen zó’n behoefte om Sjonnie te meppen. Wat me doet denken aan een citaat wat ik gisteren vond en wat (vind ik) helemaal op dit moment van toepassing is:

"Als ik me slecht voel en daarom iemand in mekaar sla en me daarna goed voel is dat toch geen zinloos geweld?"
-Remco Jonkers

Helemaal mee eens!

0 reacties: