Even in de zenuwen

De eerst controle scan van Pat komt er over ongeveer een maandje weer aan. Er is al een aantal keer bloed geprikt, maar daar maken we ons nooit zo veel zorgen over, daar kwam toch nooit iets spannends uit. De scan is echter een ander verhaal en hoewel we er altijd redelijk makkelijk over doen is de uitslag toch altijd even spannend. Bovendien wachten we nu met het boeken van een vakantie tot we de uitslag hebben, dan weten we in ieder geval zeker dat we de annuleringsverzekering niet (weer) aan hoeven te spreken.

Niet alleen scans zijn spannend. Alle kleine pijntjes die iedereen wel eens heeft -spierpijn, verrekkinkjes, beurse plekken- geven toch een wat onbehaaglijk gevoel, ookal weet je wel dat het gewoon spierpijn is. En knobbeltjes zijn werkelijk een bron voor paniek.

En laat dat nou net zijn wat ik al een tijdje heb, een knobbeltje in mijn borst. De eerste ontdekking, nu een paar maanden geleden, werd gevolgd door paniek en daarna door een algehele struisvogelmentaliteit (ja, ik kan vreselijk goed mijn kop in het zand steken). Slechts af en toe kwam die kop boven het zand uit om te kijken of het kreng er nog zat. Na wat googlen was ik er eigenlijk wel zeker van het waarschijnlijk gewoon een kliertje was. En toch knaagde het een beetje, want je weet het tenslotte maar nooit. Dus toen het me op een avond ineens weer te binnen schoot en het knobbeltje er nog steeds bleek te zitten, maakte ik Pat hier ook maar eens deelgenoot van. Met als gevolg dat ik de volgende dag bij de huisarts zat (Pat doet duidelijk niet aan struisvogelpolitiek). Deze gaf aan dat het inderdaad waarschijnlijk klierweefsel was, maar hij snapte ook wel dat het, gezien onze 'voorgeschiedenis' zoals hij het zo mooi noemde, beter was voor ons om dit ook zwart op wit op een scan te zien.

Dus daar ging kleine ikke afgelopen maandag, de hele ochtend in mijn uppie naar de mammapoli. Gelukkig kwam ik niet in aanmerking voor een mammografie, want dat blijkt nogal een vervelende aangelegenheid. Ik dacht dat dat kwam vanwege mijn maatje mandarijn (wat er niet is kan je ook niet pletten), maar onder de 30 jaar doen ze dat niet omdat het weefsel dan niet volledig ontwikkeld is en je dus "alleen maar 2 witte wolken ziet". Dus zou ik een echo krijgen. Maar mijn opgeluchtheid omdat mijn tietjes niet geplet zouden worden verdween als sneeuw voor de zon toen bleek dat ik er nog wel een punctie achteraan zou krijgen. Iiieeek!!

Het ging allemaal lekker vlotjes, ik kreeg zelfs een aardige vrijwilligster mee die me overal mee naar toe sleepte en me in een gezellige kamer met boeken, luie stoelen en cappucino installeerde om te wachten op de uitslag van de punctie (ik zal jullie de verhalen over de lange naald en de nare geluiden die dat ding ín mijn borst maakte besparen). En daar zat ik, één uur, anderhalf uur, twee uur, twee en een half uur. En dan kom je onbezorgd binnen -want het is alleen maar voor je eigen gemoedsrust- na zo lang wachten begin je toch een beetje te bibberen. Gelukkig kreeg ik nog wel lunch, want anders had ik tot 1 uur op een bakje yoghurt moeten teren.

Uiteindelijk heb ik de beoordelend arts nog geen vijf minuten gezien. Zodra ik hoorde dat alles er goed uitzag, stond ik al zo goed als in de deuropening om weer te vertrekken. Ik was het ondertussen wel een beetje zat. Het blijkt dat ik een goedaardig gezwel van klier-of bindweefsel heb. Het kan weer weg gaan, het kunnen er meer worden en het kan ook gaan groeien, maar het is onschuldig en als ik er geen last van heb mag het lekker blijven zitten. Mooi, lekker laten zitten dus.

Dus uiteindelijk een eind goed, al goed. En nu iets minder zenuwen. Op naar Pat's scan.

1 reacties:

Anoniem zei

Ha Noor, it's me back from Rome!
Dat moet idd even schrikken geweest zijn.... Gelukkig dat het allemaal goed is. Wanneer komt Pat's scan?

x Cissy