Hoe gaat het?

Ik denk dat iedereen die vraag wel minstens een keer per dag stelt, of gesteld krijgt. Goed, goed hoor. Atijd goed, je zult maar eens moeten zeggen dat het niet goed gaat. Ik ben niet in staat om op die vraag negatief te antwoorden, volgens mij ontplof ik als ik eens echt moet zeggen: "Het gaat kut.". Maar toch... soms gaat het wel gewoon kut. Dus als je me dat niet wil horen zeggen, moet je vooral niet verder lezen.

Een tijdje terug las ik de blog The canary died. Kort gezegd gaat dat over een vrouw die veel ellende meemaakt en ondanks alles positief in het leven blijft staan... totdat haar kanarie doodgaat. Oftewel de druppel die de emmer deed overlopen. Voor mij was dat een heel herkenbaar verhaal. Mijn kanarie is ondertussen al een paar keer het hoekje omgegaan en ondanks dat ik vaak het idee heb dat het weer heel goed gaat, zal hij waarschijnlijk nog wel een paar keer het loodje leggen.

De laatste week zit ik weer heel slecht in mijn vel. Ik kan niet in slaap komen, heb vreemde dromen en nachtmerries en wil overdag eigenlijk alleen maar in een hoekje zitten, onder een deken kruipen en huilen. Pat heeft volgende week zijn eerste controle scan, waarvan de uitslag 17 april bekend is. En ik ben zenuwachtig, veel te zenuwachtig gezien het feit dat er geen aanwijzingen zijn dat er iets aan de hand is. Het vreet me op.

En het wordt zomerweer. In de bloedhete zomer elke dag in de trein, overstappen in de metro en in het zonnetje op mijn slippertjes naar het ziekenhuis wandelen, in het ziekenhuis bibberend van de kou naar het zonnige buiten staren. Zomervakanties annuleren en anders zo veel mogelijk de zon mijden vanwege Pat's gevoelige huid. Het is allemaal al voorbij en al weer een tijd geleden, maar het blijft door mijn hoofd spoken. Niet als het goed gaat, maar nu wel... nu alles even kut is.