Fileperikelen

Op het moment van schrijven zit ik in de auto. Even voor de duidelijkheid: ik sta in de file, stil om precies te zijn, dus ik breng niet de verkeersveiligheid in gevaar. Technisch gesproken zou ik nu zelfs niet-handsfree mogen bellen. Kom op, wees realistisch, ik heb al moeite om in een rechte lijn te rijden met twee handen aan het stuur, denk je echt dat ik hier met een kladblok op schoot en een pen in mijn hand onoplettend had zitten zijn, als er ook maar een klein beetje beweging in had gezeten?

Maar goed, ik sta dus in de file, samen met een substantieel gedeelte van Nederland. Er zijn mensen die zich daar vreselijk over opwinden en het liefst dwars door je heen waren gereden. Je kan hoog of laag springen (naar me toeteren, je lichten naar me knipperen of je middelvinger naar me opsteken) ik kan niet harder en dus jij ook niet.

Ik maak me nooit zo druk, je weet gewoon dat als je in Nederland in de auto in de spits ergens heen wilt, dat je stilstaat. En even rondkijken in de file kan soms best interessante stof opleveren.

De man achter me, in een glimmende, duur uitziende Mercedes, maakt zich duidelijk ook niet zo druk. Volgens mij ligt ie te slapen. Zal wel lekker zitten, die luxe stoelen. Aan mijn linkerkant probeert een vrouw van middelbare leeftijd haar lelijke Multipla over de doorgetrokken streep in de halve meter leegte voor mijn auto te proppen. Volgens mij is ze boos dat ik geen ruimte voor haar maak. Ehm... mevrouw, zelfs al was er geen doorgestrokken streep, ik sta stil, ik kan geen ruimte maken. Meneer aan mijn rechterkant amuseert zich prima. In de tien minuten dat ik nu rond aan het kijken ben heeft hij denk ik al de helft van zijn hersenen uit zijn hoofd lopen vissen. Ik durf eigenlijk niet goed te kijken, maar ik ben bang dat hij ze ook nog aan een uitgebreid onderzoek onderwerpt, het zien er namelijk nogal eh... grondig uit. Ieuw. En dan heb ik voor me nog de gezinsauto. Met twee van die irritante kinderen op de achterbank. Nee, ik heb twee keer naar je gezwaaid kreng, de derde keer kan je in je...juist ja... stoppen.

Over het algemeen ben ik nooit zo oplettend. Ik bedoel ik let op de weg en dat kost me al energie genoeg. Daarbij loop ik over het algemeen veel te hard mee te brullen met de radio om oog te hebben voor mijn mede-weggebuikers. Helaas vergeet ik wel eens dat die wel opletten en mij dus ook kunnen zien... en horen. Een tijdje terug werd ik in een file ingehaald door een busje jongens, uitbundig naar me lachend en hun duimen naar me opstekend. Hmmm... Note to self: volgende keer mijn raampje dichtdraaien.

1 reacties:

Non zei

gehehehe

leuk altijd die frustraties!!

kwam er net achter dat ik niet jou volger was... schaam schaam!!

kussie