Frustraties

Ik wil niet meer moeten. Ik wil niet meer rekening houden met mensen die geen rekening met mij houden. Ik wil niet meer verantwoordelijk zijn. Ik wil niet bang zijn om andermans gevoelens te kwetsen als zij mijn hart keer op keer vertrappen zonder ook maar door te hebben dat ze ergens op staan. Ik wil niet meer zwijgen. Ik wil kunnen zeggen dat het geen zin heeft om de stukken aan elkaar te lijmen van iets wat al jaren geleden onherstelbaar is beschadigd. Ik wil kunnen zeggen dat ik denk dat je dat ook niet wilt, dat je maar doet alsof, voor de buitenwereld. Ik wil geen schuldgevoel meer. Ik wil je orders niet opvolgen, niet leven volgens jouw regels. Ik wil je dat kunnen vertellen zonder me schuldig te voelen. Ik wil boos worden, zeggen waar het op staat zonder aan de consequenties te denken. Ik wil zeggen dat je in de stront kan zakken, daar waar je mij hebt achtergelaten. Maar ik doe het niet. Ik blijf stil. Totdat het ooit, misschien, eens knapt.