Over de verslaafde digitale doos

Op sommige momenten kom je er pas achter hoe afhankelijk je bent geworden van internet. Nu is zo’n moment. Ik schrijf dit stukje nu namelijk in Word. Niet omdat ik de behoefte had om iets te bloggen, nee, voor de verandering eens niet. Nee, ik heb op dit moment even geen toegang tot het internet. Ergo, ik kan niks. Geen e-mail checken, niet testen (we hebben webapplicaties namelijk), niet lopen klooien met testtools (want daarvoor heb ik de applicatie nodig), helemaal niks!

Voor een half uurtje tenminste… ik heb 3 keer het verkeerde wachtwoord ingevoerd, dus hebben ze (die gemene anonieme IT-beveiligingsmeneren) me voor een half uur afgesloten. Stelletje krengen… en dat nog wel in mijn pauze :S

Dit is net zoiets als mensen die in paniek raken als ze hun mobiele telefoon zijn vergeten… Die vergeten ook altijd dat mensen 10 jaar geleden prima door het leven gingen zonder dat ze elk moment gebeld konden worden voor nutteloze gesprekken. Ik ben niet zo’n mobieltjesgek, dus vind dat soort mensen altijd een beetje overdreven. Nu heb ik zelf geen internet en gedraag ik me als een van die verslaafde mobielers… SHAME ON ME!!!!

Oh gelukkig… het half uur is voorbij… begon al bijna af te kicken…

1 reacties:

Anoniem zei

Ha Noor! Dat gevoel ken ik :-) Dat het toch nog zo ver met is ons gekomen.....shame on us!!! ;-)
x C