Blast from the past

De tijd gaat snel, de ontwikkelingen in die tijd nog sneller. Dat heb ik niet altijd door, maar deze week werd ik daar meerdere keren aan herinnerd. Het begon met Mission: Impossible. Yup, die film met Tom Cruise, toen hij nog niet op de bank van Oprah sprong en nog serieus werd genomen. Op een gegeven moment gaat in de film meneer Cruise namelijk zoeken op het internet om in contact te komen met de bad guy. Eerst zoekt hij, in een of ander zwaar primitief zoeksysteem, naar job 3:14. Geen resultaat. Dan zoekt hij op Bible, waarna er een paar dingen gevonden worden. Toen ik die film voor het eerst zag was het allemaal hi-tech, nu kreeg ik bijna medelijden met hem. Ik heb voor de grap even ge-Googled (het feit dat dit al een werkwoord is zegt eigenlijk al genoeg), Job 3:14 levert ongeveer 11.000.000 zoekresultaten op, Bible zelfs 98.900.00.

Nog geen dag later werd ik gemaild door een oud-HBO klasgenoot, om met de oude studiegenoten iets af te spreken. Eén daarvan mailde terug: "IBL voelt zo lang geleden, gek he, hebben jullie dat ook?" Ja, dat heb ik ook. Ik heb helemaal niet het idee dat ik al zo lang (nou ja, lang... 3 jaar, ik moet nog heeeeeeeel wat langer, maar toch) aan het werk ben, maar als ik er over nadenk lijkt het een eeuwigheid geleden dat ik nog in de schoolbanken zat.

Dat gevoel werd nog versterkt toen ik gisteren een beetje op YouTube naar oude liedjes aan het luisteren was. Iemand had als commentaar ergens bij gezet: "Ik kan me niet voorstellen dat ik dit tien jaar geleden een leuk liedje vond." Nou kon ik dat wel, ik vond hem nog steeds leuk, maar toen kwam toch wel de realisatie dat ik 15/16 was toen het liedje uitkwam.

Wat is er veel veranderd zeg, in de tien jaar van tiener naar twintiger en zelfs in de paar jaar van HBO-studentje naar zelfverzekerde, werkende muts. Niet alleen op technisch gebied (tien jaar geleden weigerde ik halsstarrig aan de mobiele telefoon te beginnen, stomme dingen), maar ook qua persoonlijke ontwikkelingen. Dan merk je toch dat je echt volwassen begint te worden. Ookal riep je vroeg altijd heel hard dat je nooit volwassen wilde worden, omdat volwassen saai en serieus waren. Gelukkig kan ik constateren dat dat niet altijd het geval is (ik was als kind volgens mij al saai en serieus, dus er is weinig veranderd :)) en ik zou niet meer terugwillen naar de onzekere puber die ik was.

En toch kan ik het niet laten om te denken: Kom maar op met die middelbare school reunie :)

0 reacties: