Selectie Recherchekundige: Deel B

Ha, en dan liep ik de vorige keer te miepen over de zwaarte van deel A. Mietje. Bij deel B hoefde ik dan wel niet over kasten te springen en ballen te versjouwen, maar ik kan je vertellen dat mentaal doorgezaagd worden ook een enorme aanslag is op je lijf. En dat is dus gisteren de hele dag gebeurd.

Ik had wel mazzel, want de twee onderdelen waar ik het meest tegenop zag had ik in de ochtend. Ik ben van het principe dat je de vervelende dingen het best zo snel mogelijk achter de rug kan hebben en de leuke dingen (of de minst moeilijke, minst vervelende, lekkerste) voor het laatst moet bewaren.

Dus ik begon met de rollenspellen. Ja, meerdere, 3 om precies te zijn. Er is gevraagd niet te veel over te vertellen (de case is ook vaak anders, dus dat heeft zowiezo weinig zin), maar het kwam er op neer dat ik voor 1 case met 3 verschillende mensen een gesprek moest voeren, daar informatie uit moest halen en advies over moest geven. En die drie verschillende personen werden gespeeld door 1 acteur.

Nou kan ik me voorstellen dat bij jullie nu herinneringen opdoemen van die managementtraining, of die opdracht op school, waarbij je het tegen een giechelende of overdreven vervelend doende klasgenoot of collega moest opnemen. Nou, vergeet het maar... het was alsof er drie totaal verschillende persoonlijkheden tegenover me zaten. Ontzettend knap en dat maakt het wel een stuk makkelijker om jezelf te blijven. Dat heb ik ook gedaan, zoals ik daar gereageerd heb zou ik ook op mijn werk gereageerd hebben, zelfs met de dingen waarvan ik dacht: Oh ja, dat was een verbeterpunt.

Daarna kreeg ik de Postvak In opdracht voor mijn kiezen, of de In Basketcase, of MCI, hoe je het ook wil noemen. Veel te weinig tijd om achterstallige post weg te werken, te delegeren en te prioriteren. Pfffff... nog best lastig, zeker omdat je ook de verbanden tussen andere informatie aan moet geven. Volgens mij ben ik de helft vergeten.

Daarna even lunchen met de andere Recherchekundige sollicitanten en daarna door naar de Watson-Glaser test voor het meten van analitisch vermogen (eitje!) en het gesprek met de psycholoog. Nou heb ik al eerder een psycholoog bezocht (wow, openbaring! Of jullie wisten al dat ik maf was, dat kan ook) dus ik wist ongeveer wel wat ik kon verwachten. En dat klopte ook. Er werd doorgezaagd over de manier waarop ik mezelf beschreef, de dingen die ik heb meegemaakt (ok ok, ik geef toe, ik heb vijf seconden waterige oogjes gekregen) en dergelijke. Tsja, ik ben gewoon maar eerlijk gebleven.

En nu dan? Zou ik nou niet moeten vertellen of ik geslaagd ben of niet? Ja, dat zou leuk zijn, ware het niet dat ik het zelf ook nog niet weet. Alle informatie van de hele dag wordt verzameld en samen met de uitslagen van deel A gebundeld in een rapport, wat ik uiteindelijk moet doorsturen naar de selectiecommissie. En dat rapport kan tot drie weken op zich laten wachten. En nee, ik heb door de hele dag heen zelfs geen minuscule hint gekregen of het goed genoeg was of niet. De leuke jongen van de rollenspellen weigerde halsstarrig iets te zeggen en de psychologe bleef alleen nikszeggend glimlachen.

Ze hebben een goed beeld van me gehad, ik heb mijn best gedaan en beter dan dit kon ik niet. Dus als ze me doorlaten ben ik ook echt geschikt, als ze me afwijzen ook echt niet. Dat is wel geruststellend vind ik. Maar dat wachten... bah! Drie weken de tijd om alle gesprekken in mijn hoofd nog een keer te voeren en mezelf mentaal te schoppen voor de dingen die ik beter had kunnen doen (ja, dat heb ik in het dagelijks leven ook hoor)... Bah bah bah...