Papieren Psycholoog

Afgelopen dinsdag publiceerde ik mijn 50e gedicht. Ik heb meer gedichten geschreven, maar het is nu dus 50 gedichten geleden dat ik besloot mijn hart niet alleen op papier uit te storten, maar ook op het wereld wijde web. Niet omdat ik de wereld iets wilde laten lezen. Nee, omdat ik met mezelf in de knoop zat en die knoop zo groot was geworden dat ik hem zelf niet meer kon ontwarren. Dus besloot ik anderen maar te confronteren met wat er in mijn hoofd omging, door middel van mijn gedichten. Zowel oude als nieuwe.

Zie, ik ben namelijk niet zo'n prater. Dat zal voor de mensen die mij kennen geen verassing zijn. Ik kan schrijven, dat wel. Mijn complete levensverhaal met bijbehorende diepe emoties zou ik zo voor je op papier pleuren. Maar praten? Nee. Als het over mijzelf gaat, over wat ik voel... ik zou het je beschrijven alsof het een ander gebeurt. Ik zou mijn schouders ophalen, zeggen dat het kut is en dat er weinig aan valt te doen. Misschien zou ik een beetje waterende oogjes krijgen. Maar je zou nooit echt weten wat er in mijn hoofd omgaat.

In mijn gedichten kan ik huilen. Schreeuwen. Toegeven dat er momenten zijn waarop ik mijn leven even niet meer zie zitten, hoe goed het op dat moment ook mag gaan. Op papier mag ik van mezelf toegeven dat er mensen zijn waar ik een gruwelijke hekel aan heb gekregen of dat ik mezelf gewoon niet leuk meer vind. Mijn onzekerheden ventileren. En mijn zwaktes.

Op papier kan ik mezelf moed inspreken, ophemelen, gelukkig maken. Op papier kan ik de hele boel relativeren. Ik kan er een heel drama van maken en er achteraf op terugkijken en weten dat de wereld niet zo zwart is als op dat moment van schrijven. Op papier is het gewoon een stapel geconcentreerde emoties en dat maakt het allemaal minder erg. Het is het oppakken van die last en deze op het papier deponeren. Klaar, weg ermee.

Het is mijn manier om om te gaan met het gepieker in mijn hoofd, met de gedachten die er mondeling gewoon niet uitkomen zoals ik ze bedoel. Praten werkt voor mij niet. Schrijven des te beter. En mijn blog is mijn psycholoog.