Oefening baart kunst

Ik ben geen supergoede kok. Ik hou van koken, dat wel. Ik kan uren in de keuken staan en experimenteren met dingen. Die, gezien het feit dat ik geen supergoede kok ben, niet altijd even goed smaken. Overigens doe ik dat zelden meer. Meestal kookt Pat. Toen ik in Spanje studeerde kookte ik wel uitgebreid. Dan zat ik tot 8 uur ('s avonds, jawel) op school, ging daarna nog even langs de supermarkt en stond vervolgens met gemak nog een uur te koken. Dat wisselde ik natuurlijk af met 3 dagen soep, pizza en restjes, maar toch.

Maar nu... heb ik een vent om voor te koken. Een wat-de-Pat-niet-kent-dat-vindt-hij-apart-type. En als ik kook, zijn dat geen standaard schnitzel, gekookte aardappelen en witte bonen in tomatensaus. Dan wil ik kruiden, sausjes, andere bereidingswijzen, dat soort dingen. Pat vindt het dan "Apart". Wat zoveel betekent als: Ik vind het niet vies, maar je hoeft het niet nog een keer te maken. Lekker motiverend.

Maar goed, ik hou dus van koken. Nog meer van bakken. Ik vind het heerlijk als het huis naar cake ruikt en eens in de zoveel tijd krijg ik de cakebakkriebels. Toen ik nog bij mijn pa woonde, ging dat altijd erg goed. Ik had mijn vaste recept (waar heeeeeerlijke cake uit kwam) en dat ging zelfs met verschillende variaties erg goed. Toen verhuisde ik en raakte het vaste recept kwijt. Gelukkig had ik redelijk snel een vervangend recept, maar alleen een enorme bakvorm. Wat dus eigenlijk betekende dat ik meer dan de helft weg kon gooien of weg moest geven.

Dus kreeg ik een muffinvorm voor 6 grote muffins. En het lukt me daar gewoon niet mee! De eerste paar keer dat ik het probeerde waren ze zo hard als een baksteen. Als je het aandurfde om er toch wat af te bijten smaakten ze prima, maar je kon er ramen mee ingooien (of huizen mee bouwen, wat je wilt). Gisteren had ik weer de kriebels en waagde ik weer een poging. Recept ietsje aangepast, in de vormpjes gedeponeerd en toen de oven in.

Ik testte met de kleinste. Je weet wel, degene waar je op het laatst altijd net te weinig deeg voor overhoudt. Onder het mom van: Als deze niet te hard is, is de rest het al helemaal niet. En nee hoor... heerlijk zacht. Ha! dacht ik. Zie je wel, het lukt wel! Maar, zo blijkt dus nu, niet deze keer. Want de grotere mufifns zijns dus net niet helemaal gaar! AAAARRRGGG!!!! Gekmakend! Was het deeg prima, doe ik ze te kort de oven in. Het is ook altijd wat.

Maar het gaat me lukken. Want oefening baart kunst... en tot nu toe 18 half mislukte muffins.