Wat wil jij worden?

Als kind wist je altijd zo goed wat je wilde worden. Je dacht niet na over of je het wel zou kunnen, of over de nadelen die misschien zouden kleven aan het zijn van prinses of zeemeermin. Je wilde juf worden, zonder dat je wist of je lesgeven wel leuk vond, of kinderen wat dat betreft. En je bedacht je niet dat een brandweerman ook daadwerkelijk gevaarlijk werk doet, of dat hij van die wisselende diensten heeft, of dat je misschien wel bang bent voor vuur. Als kind is het zo makkelijk.

Ik wist het ook. Toen ik nog heel jong was, wilde ik ook juf worden. Heel stereotiep, zoals ieder meisje waarschijnlijk ooit eens heeft gezegd dat ze juf wilt worden. Ik wilde mijn eigen sportschool beginnen. En daarna besloot ik bij de luchtmacht te willen. Vervolgens wilde ik zakenvrouw van het jaar worden. En bij de recherche.

Het lijkt me duidelijk dat het worden van juf redelijk snel uit mijn toekomstbeeld verdween. De luchtmacht heb ik geprobeerd. Wat ik toen nog niet wist tijdens de selectieprocedure en wat me uiteindelijk ook de das heeft omgedaan, openbaarde zich op latere leeftijd ook in de auto: Ik heb het technische gevoel van een banaan. Dus zowel het besturen van een vliegtuig/helicopter als het dirigeren van die dingen was niet de meest geschikte baankeuze. Dus besloot ik maar dat het internationale zakenleven mijn roeping was. Wat! Ik zou gewoon meteen zakenvrouw van het jaar worden.

Nu zit ik in de IT, te testen. Op zich op dit moment bevalt dit me wel aardig. Ik leer nieuwe dingen, heb leuke collega's, maar het is niet wat ik altijd graag wilde doen of wat ik de rest van mijn leven wil. Maar wat dan wel? Hoe serieus moet ik die vroegere dingen nemen? Zit daar een kern in van hetgeen echt bij mij past? En zo nee, wat past dan wel echt bij mij?

Natuurlijk, ik heb daar wel wat ideeen over, maar is dat een opwelling van dit moment, zoals het dat was als toen ik kind was? En zelfs als zou na een paar maanden blijken dat het geen opwelling is en ik besluit er wat mee te gaan doen, wat als dat ook niet bij me blijkt te passen?

Wat ik me dus eigenlijk zit af te vragen: Wat wil ik nou eigenlijk worden als ik later groot ben???

4 reacties:

Jane zei

Je wordt auteur, van bestsellers. Maar als ze niet best lijken te sellen dan blijven het mooie boeken. Die je laat drukken allemaal in het zelfde formaat en allemaal met hetzelfde type plaatje.

Ik wilde vroeger geen juf worden. Maar nu wil ik wel juf worden. Wanneer je het geen vindt waarbij je niet het gevoel hebt dat je naar je werk MOET maar je vol verachting naar je werk MAG dan weet je wat je wil worden!

Laila zei

Eén ding in het leven is zeker en dat is dat het altijd anders loopt dan dat jij plant. Daarom zal je je deze vraag dit jaar, volgend jaar en de jaren erop blijven stellen. Ergens is dat ook het mooie van het leven (hoe frustrerend het nu ook lijkt en geloof mij NOOR ik herken het heeeeeeeeeeeeeeel erg). Gelukkig ben jij een kei in het heel mooi verwoorden van kwesties. Wie weet ligt daar wel jouw toekomst????

Anoniem zei

ik wilde vroeger stewardess worden, zit nu dan tussen de vliegen ipv erin :-) Daarna wilde ik arts worden, tjaaaa..toen maar psychologie gaan doen en dan nu op zoek naar de perfecte baan, waar ik ook iets bedrijfskundig wil gaan doen...genoeg te wensen dacht ik zo :-D
We stellen steeds de eisen bij aan de huidge persoonlijke ontwikkelingen...
Toen denk ik dat er voor jou -naast je schrijfcarriere- ook een tv carriere in het verschiet kan liggen, gezien je perfecte Chazia ( schrijf je dat zo???) immitatie.. :-D

Noortje M zei

Het is wel enigzins geruststellend dat er mensen zijn die het ook niet weten :) Om me heen zijn er zoveel mensen die al doen wat ze echt leuk vinden en anders wel weten wat ze willen. Maar jullie hebben wel gelijk, je verandert en daarmee ook je eisenpakket(je).

Maar goed, vooral de ogen open blijven houden. Uiteindelijk moet er toch wel iets leuks langskomen, zou je zeggen.