When a door closes...

Ik ben gestopt met pencak silat.

Nou klinkt dit misschien niet zo spannend. Mensen starten en stoppen continu met dingen. Maar voor mij was dit echt wel een big deal. Toen ik zes was, begon ik met karate en sindsdien zijn er nooit meer dan een paar maanden voorbij gegaan waarin ik niet een vecht/verdedidingssport beoefende. Een paar maanden waarin ik overigens vreselijk sjagrijnig was omdat ik me niet kon afreageren. Van bijna 14 jaar karate, aan het eind gecombineerd met kickboxen, ging ik naar een paar maanden aikido (in het Spaans :)) en daar vandaan naar pencak silat, wat ik ook bijna 5 jaar heb gedaan.

Dus ik vond het vreselijk om tegenover mezelf te bekennen dat ik het niet leuk meer vond. Maar het is echt zo. Ik heb niet meer de behoefte om me af te reageren. De blauwe plekken verloren hun aantrekkingskracht. En eigenlijk zat ik de hele week tegen die één a twee uurtjes les aan te hikken. En om nou te blijven alleen omdat mensen zo heerlijk verbaasd kijken als je zegt wat voor sport je beoefent... dat gaat niet werken natuurlijk. Dus na een paar maanden kwakkelen, heb ik maar de knoop doorgehakt.

En het voelt raar. Je hebt zo lang iets gedaan en dan is het weg. Nou ja, niet echt weg natuurlijk, maar ik denk dat je weil begrijpt wat ik bedoel. Iets is altijd een vast gegeven in je leven en als dat dan weg is, moet je daar aan wennen. Dat is logisch. Dus om te zeggen dat ik het spreekwoordelijke zwarte gat ben gevallen is lichtelijk (nou ja, ok, erg) overdreven, maar ik ben wel heel even van slag geweest.

Maar goed, je weet wat ze zeggen: When a door closes...