De kunst van het moeilijk doen

Vriendin Michelle heeft me een tijdje geleden al het boekje Vaagtaal aangeraden. Hierin wordt de supervage, absoluut nikszeggende management taal op de hak genomen. Ik heb het nog niet gelezen, maar op internet heb ik wel een aantal columns gelezen van de schrijver van het boekje (vraag me alleen niet wie het is, dat is me even ontschoten), waarin hetzelfde onderwerp aan bod komt. En toen ik die las dacht ik: Dat soort geneuzel zullen mensen toch niet echt gebruiken??

Maaaaaaar, toen had ik nog geen rekening gehouden met de werkomgeving van Pat. Sparren en triggeren zijn we tijdens een vorige blog al tegengekomen en ik heb tijdens mijn studie genoeg project/management/theorie termen rond mijn hoofd geslingerd gekregen, dus ik ben wel iets gewend. Maar dit gaat toch echt een stukje verder.

Toen Pat thuiskwam met de mededeling dat hij zijn doelstelling SMART moest formuleren, snapte ik hem nog wel. Waar het precies de afkorting voor is weet ik niet helemaal meer, maar Meetbaar, Realistisch en Aantrekkelijk zijn er onderdelen van. Van Utopie wist ik ook nog wel wat het was. Ik zou niet weten hoe ik het met een stalen gezicht in een nogmaal gesprek zou kunnen verwerken zonder als een kakkerige wijsneus te klinken ("Nou, dat dit project binnen de gestelde tijd wordt afgerond is echt een utopie" -denk hierbij de aardappel in de keel), maar dat is weer een ander verhaal.

Omissie werd al wat lastiger. Het eerste wat ik dacht was uitstoot van het een of ander, maar dat is natuurlijk Emissie. Volgens het woordenboek is het: uitlating, verzuim, iets dat vergeten is. Volgens Pat wordt het gebruikt als: foutje. Pffff... ik hoor het mezelf al zeggen: Er zit een omissie in mijn testcase.

Met een bilaatje was ik ook nog niet zo bekend. Blijkt overigens wel een redelijk veel gebruikte term te zijn, het hebben van een bilateraal, oftewel bila. Ehm, ok. Bij mij noemen we dat gewoon een overlegje, of een gesprek.

Mijn ogen gingen echter pas echt rollen toen Pat de achtbaan en de omgekeerde driehoek mee naar huis nam. Wat de achtbaan precies is weet ik niet meer. Ik heb het geprobeerd te googlen, maar daar word ik niet veel wijzer van. Ik geloof dat zo de beslisstructuur van een project kan worden aangegeven. Net zoiets als de omgekeerde driehoek (probeer die maar eens te googlen, verassende resultaten, maar niet echt de goeie). In een rapportje vond ik de volgende omschrijving: De medewerkers hebben een grote mate van verantwoordelijkheid en het management heeft een faciliterende rol binnen de organisatie. Juist.

Sommige dingen zijn nog wel redelijk nuttig, maar niet als je ze allemaal tegelijk naar iemands hoofd slingert. Zo werd Pat verteld dat hij het rapportje SMART moest maken en dan volgens de GOTIK of ODAT methode, welke maakte niet zo uit. Dat betekende overigens niet dat hij een slim rapportje moest bedenken tijdens het dragen van een lange zwarte pruik, luisterend naar heavy metal muziek. Dat dacht ik even. GOTIK betekent Geld, Organisatie, Tijd, I.... en K.... (Pat, aanvulling aub?), ODAT: Onderwerp, Doel, Aanpak, Tijd. Oftewel, wie, wat, hoe, waar en wanneer.

Moeilijk doen is duidelijk een kunst.


-----
Geïnspireerd door de werkomgeving van mijn allerliefste mannetje. Hij vroeg: De woorden zijn: Ambtenarij, bila, omissie, utopie, GOTIK en SMART. Kan je hier iets mee??

3 reacties:

Anoniem zei

Hey lieverd,

Het is een leuk stukje geworden.
Alleen het is de omgekeerde piramide (de OR vraagt zich af hoe stabiel dit is :))
Hierbij de gevraagde aanvulling: de I staat voor informatie en de K staat voor kwaliteit.

xxx Pat.

Noortje Merks zei

Oh ja, dat was het! Dank je. Kus!

Anoniem zei

Ja, altijd een piramide en nooit een driehoek (bijv. Maslov).
Het verschil? Een driehoek is 2D en een piramide 3D, de laatste heeft diepte.
Wordt die extra dimensie ooit gebruikt? Tuurlijk niet. Maar het staat wél diepzinnig.