Hoop

"Ha! Mijn grote hoop zeker!! Hahaha.
Dat is lang geleden zeg. Goh, dit plekje is toch een stuk leuker dan ik me kon herinneren. En ik had er al zulke leuke herinneringen aan!

He? Wat bedoel je: Wat kom je doen? Nou, terugverhuizen natuurlijk. Ja weet je, het werkte toch niet helemaal met het vrouwtje. Nadat mijn verbouwing klaar was hebben we zelfs nog even samengewoond en ik heb zelfs nog wat zieltjes gewonnen in het Oostblok, maar ja, uiteindelijk werkte het gewoon niet. Ze deed alles supersnel, maar toch wat slordig. Tsja, dat gaat je als miereneukerige Nederlandse duivel uiteindelijk toch irriteren, dat halfslachtige werk.

Dus... eh... nou ja... schopte ze me het huis uit. En ik moet toch ergens een plek hebben om te schijten. En je weet het he, het lekkerste poep ik nog altijd bij jullie!"

Voor de mensen die vanaf het begin mijn blog gevolgd hebben zal het wel duidelijk zijn waar dit verhaal heen gaat. Mocht je geen idee hebben waat ik het over heb of je afvragen hoe het Duiveltje is begonnen, klik dan hier. Laat me hier volstaan met zeggen dat het Duiveltje mijn manier is om de humor te zien in iets wat helemaal niet grappig is.

Na een routinecontrole zijn er bij Pat weer een aantal vergrootte klieren gevonden, in zijn hals achter zijn sleutelbeen. Dit had kunnen duiden op een stevige verkoudheid, maar gezien zijn voorgeschiedenis moest er toch even verder onderzoek gedaan worden. Dus na de uitslag meteen door om een punctie te laten nemen en gisteren kregen we daar de uitslag van.

Het zijn toch weer uitzaaiingen. Het is nu de bedoeling om deze plat te bombarderen met hoge dosis chemotherapie in combinatie met stamceltransplantatie, maar hoe en wat precies weten we ook nog niet. Dus we zitten weer midden in de grote hoop schijt. Maar die hoop bedoelde ik eigenlijk niet met de titel van dit blog. Ik bedoelde goede hoop. Want die hebben we. We kunnen niet anders.

1 reacties:

Laila zei

Hi Noor,

Wat heftig WEER :(