De tweede ronde

De tweede ronde! De tweede ronde!

We hadden verwacht dat de afgelopen kuur een eitje zou worden. In totaal ging het maar om 3 dagen, waarbij hij niet eens in het ziekenhuis hoefde te overnachten en het grootste gedeelte van de chemo bestond uit spul wat hij al eerder gehad had en waar hij niet zo veel bijwerkingen van kreeg. Het zou wel een hoge dosis chemo worden, maar eerlijk gezegd verwachtten we daar niet veel anders aan.

Hadden wij ons vergist zeg.
 
Pat moest vrijdag de 7e beginnen. Deze dag kreeg hij twee middelen. Eerst een uurtje de nieuweling, Carboplatin, en daarna drie uur lang een oude bekende, Etoposide. En uiteraard ook een hele batterij aan anti-misselijkheids medicijnen. Normaal gesproken krijgt hij die in pilvorm, ook mee naar huis, en dat gaat altijd prima. Nu spoten ze het direct in het infuus. En daar ging het mis. De man werd hyperactief. En dat is toch redelijk vervelend als je niet van het infuus af mag en ook op verplicht op de afdeling moet blijven. Dus meneer stuiterde (en dan bedoel ik ook echt springen) de gangen door en heeft zelfs op de wc nog even flink lopen springen. Gelukkig kreeg hij redelijk snel iets om de hyperactiviteit te onderdrukken, anders was hij de dag waarschijnlijk niet goed doorgekomen! 

Het leek allemaal goed te gaan en Pat keek vol goede moed uit naar de volgende kuurdag, de zondag. Tot zaterdag de misselijkheid toesloeg. Hele dag beetje blech en slecht in het velletje. Nog niet echt onoverkomelijk. En op zondag kreeg hij alleen Etoposide, dus dat zou allemaal wel weer goedkomen.

Nou ging dat ook maar net goed, vanwege een vreselijk slechte overdracht in het AMC. Hij moest er om 11 uur zijn. Maar de apotheek bleek pas om 12 uur zijn medicijnen te leveren. Gelukkig hadden ze alles al wel klaar liggen, dus ging de broeder (ja, de mannelijke zuster idd) dat even snel halen, zodat we toch direct aan de slag konden. Toen kwam probleem nummer twee, niemand had opgeschreven dat het twee zakken spul zouden zijn, laat staan dat het spul hoge dosis was of hoe hoe snel alles toegedient moest worden. Gelukkig was de broeder zo slim om het bij verschillende mensen na te vragen, want hij ging er in eerste instantie van uit dat de hele boel er in 1,5 uur in moest zitten in plaats van 3. Oeps! Dus uiteindelijk begonnen we toch pas om 12 uur.

Verder de hele zondaag nergens last van. Tot de maandag. Weer misselijk, en ook een stukje erger. Vreselijk moe ook. Dinsdag weer alleen 3 uur Etoposide (en een gesprek met de hematoloog over het hoe en wat van de stamcelterugplaatsing) en dat was het voor wat betreft de chemo. De woensdag moest er nog een spuit gezet worden. Neulasta, vergelijkbaar met de Neupogen van de Eerste Ronde, maar dan eenmalig om de witte bloedcellen (en de afweer) weer snel aan te laten maken. En dat was het.

Dachten we.

Pat heeft wel veel last van bijwerkingen deze keer. Hij slaapt heel veel, heeft weinig zin in eten en had in het begin nogal braakneigingen. Aangezien hij nog nooit echt ziek is geweest van zijn behandingen viel dit toch wel erg tegen. Maar het ergste moest nog komen:

Afgelopen zondag voelde hij zich echt niet goed. Koud, beetje grieperig, diaree. Maar hij had de verjaardag van zijn opa en daar wilde hij toch graag heel. Maar toen we thuiskwamen voelde hij zich nog niet goed. Temperatuur opgemeten: 38.2. O oh. Vanaf een verhoging van 38 moesten we eigenlijk het ziekenhuis bellen, maar Pat wilde nogeven wachten, een uurtje rustig aan in bed liggen en hopen dat het zou zakken.

Dus na een uurtje nog eens gemeten. 38.6. Shit. Toch maar het AMC bellen. De dienstdoende internist wilde dit toch even controlleren en er werd afgesproken dat we dan in Lelystad naar de eerste hulp konden. Daar zouden ze dan zijn bloed controlleren op infecties en eventueel verder actie ondernemen. Nou, mocht je ooit naar de eerste hulp gaan, wees er zeker van dat je op sterven na dood bent, want anders zit je er de hele nacht. Het is dat de man er net zo beroerd uitzag als hij zich voelde en daarom achter op een bed mocht gaan liggen zodat hij tijdens het wachten nog even kon slapen, maar anders waren we linea recta weer terug naar huis gegaan. Niet dat het nu sneller ging, maar hij lag in ieder geval comfortabel. (helaas moest ik het blijven doen met een gare stoel :S) Om je een idee te geven: We waren er om 11 uur, tegen een uur of een werden we serieus geholpen. (Ja, 's nachts ja).

Dus bloed geprikt etc. En dan moet je nog een uur wachten op de uitslag. Die helaas niet goed bleek te zijn. De man heeft een infectie. Normaal gesproken geen probleem, maar omdat zijn witte bloedcellen zo laag zijn (te illusttratie: gezonde mensen hebben het cijfer 4/5, Pat had 0.2) kan zijn lichaam die infectie zelf niet tegengaan. Dus werd om 3 uur 's nachts besloten dat hij weer opgenomen moest worden. Dus ik snel zijn spullen halen, pyama, tandenborstel etc. En tegen de tijd dat we alletwee op bed lagen, hij redelijk overstuur in het ziekenhuis, ik in mijn eigen lege bedje, was het 4 uur. Lekker korte nacht dus.

En de man ligt nog steeds in het ziekenhuis. Zijn koorts is al wel gedaald, maar hij moet blijven liggen tot de infectie (bijna) helemaal zijn lichaam uit is. Tot die tijd blijft hij aan het infuus met de anti-biotica, waar hij, heel fijn, ook weer misselijk van wordt :S Gaat lekker zo. We hopen maar dat hij er woensdag, uiterlijk donderdag, weer uit mag, want we hadden voor vrijdag een lang weekend weg gepland. Als zijnde vervanging van onze in-het-water-gevallen vakantie.

We wachten af.

0 reacties: