OV-perikelen

Het gebeurt tegenwoordig niet vaak meer dat ik met de trein naar mijn werk ga. Het liefst zo min mogelijk zelfs. Maar aangezien mijn geliefde autootje gisteren voor een garantiepuntje naar de garage moest, zat er helaas niks anders op. Gelukkig wilde Pat me wel naar het station in Harderwijk brengen (en daar vandaan halen natuurlijk), zodat ik maar een half uurtje trein zou hebben, dus dat viel wel mee.

Nou ja, iedereen die met de trein gaat, herkent het wel: Stinkende mensen die net naast jou komen zitten, vooral 's ochtends een coupé vol met scholieren die veel te wakker zijn voor de vroege ochtend en denken meer dan het halve treinbankje nodig te hebben om te zitten (of zou dat komen door die rugzak? Dat kan ook). Dus zo zag het er ook uit voor mij gisterenochtend.

En op de weg naar huis kreeg ik te maken met volgens mij de nummer 1 in de trein-ergernis top 10, mobiele bellers. Al was het eerlijk gezegd voor mij deze keer gratis entertainment, want aangezien ik geen boekje bij me had en mijn mp3 speler was vergeten, verveelde ik me een beetje.

Het ging om het meisje (jonge vrouw, geef het beest een naam) in het zitje naast me. Oordopje in, microfoontje in haar hand naast haar mond, stem met het volume misthoorn en een Haags accent. Eerst had ze een vriendin of een collega aan de lijn, want ze was flink aan het afgeven op haar collega's. Daardoor weet ik dat ze in een verzorgingstehuis werkt, die een Lente- en een Winterkant heeft (voor de nieuwe binnenkomers en de op sterven-na-doden???) en dat de mensen die de eerste pauze nemen daarvoor ook altijd op hun kont zitten.

"Ja, en toen zei zij dit en toen antwoorde ik dus dat he,. want ik was pisnijdig. Zij over de zeik. Maar toen vertelde ik dat aan die gozer en die was het met me eens dus en toen zei ik dus dit. Hij lachen. Dus toen zei ik..." Enfin, je snapt het wel. Dit ging in ieder geval twintig minuten non-stop door, tot ik me af begon te vragen of ze wel echt iemand aan de lijn had. Maar jawel, want het bleek dat die iemand op de fiets zat en eigenlijk niet kon praten nu.

Dus ging ze maar iemand anders bellen die ze vertelde dat ze haar vakantiegeld binnenhad en dat het ding (welk ding weet ik helaas niet) op het dressoir lag en of hij (denk ik) niet was vergeten dat het wachtwoord *vul hier naam zoontje in* was? Daarna belde ze nogmaals de vriendin/collega om een heel verhaal op te hangen over een gesprek met haar vader en haar zoontje dat zichzelf had opgesloten in de badkamer, tot de vriendin duidelijk maakte dat ze nog steeds op de fiets zat en niet wilde praten.

Er werden nog meer persoonlijke details uitgewisseld zoals namen van collega's (en al hun tekortkomingen) zoontjes, stiefvaders en dergelijke, maar dat wil ik dan weer niet opschrijven. Ik weet niet precies waarom, als zij het onpersoonlijk genoeg vindt om met de hele trein te delen, waarom zou ik het er dan niet over hebben, maar goed. Ik snap dat soort mensen niet. Maar voor deze ene keer was het wel een halfuurtje interessante stof :)

0 reacties: