Het vakantiegevoel

Je kent het wel. Niet dat gevoel van: Aaargg, ik ben echt toe aan vakantie. Maar het: Ja, dit is het leven gevoel. Als je zo in het zonnetje zit, met je wijntje en je mooie uitzicht. Dat gevoel had ik de afgelopen anderhalve week. Nou ja, de afgelopen week dan. Want de eerste paar dagen in de Franse heuvels waren belachelijk nat. Het begon nog goed met een zonnig terrasje bij het overnachtingshotel, maar werd daarna door twee volledige dagen regen. En onweer. En wind. Oftewel, we hadden voor het weer net zo goed in Nederland kunnen blijven.

Maar daarna was het alleen maar genieten. Het was in de ochtend best fris en ook 's avonds werd het snel kouder (tsja, dat krijg je als je zo laat in de zomer gaat), maar de rest van de dag was het heerlijk. En deze keer zaten we niet in een uithoek (voorgaande jaren hadden we de neiging om minimaal een uur rijden van de leuke plaatsjes te zitten, wat niet zo'n succes was), maar was er om elke bocht wel een schattig dorpje, leuke winkelstraat of oude Romeinse kerk te vinden. En het uitzicht -we zaten in de buurt van de Dordogne-vallei- was overal geweldig.

En jullie kennen me een beetje (of niet, dan wordt dit nieuws :)): een zonnetje en een plons water, mooi uitzicht, oude gebouwen en een goed boek in de buurt (daar had ik uiteraard zelf voor gezorgd) en Noortje heeft het ultieme vakantiegevoel.

Alleen het vasthouden daarvan... dat is zo moeilijk...

0 reacties: