What's in another name?

In alle hectiek van het bijna-op-vakantie-gaan heb ik nog geen kans gehad om over het huwelijk van Maxima en Erwin te bloggen. Ik kan daar natuurlijk een heel verhaal over schrijven, maar dat doe ik deze keer niet. Ik wil er mee volstaan dat het een mooie dag was, met een goed feest als afsluiter en dat ik het perfect bij ze vond passen. De beste omschrijving kan Max het beste zelf geven (dus als je je geroepen voelt, ik hou een plaatsje op mijn blog vrij voor je ;)), maar ik wilde er toch even bij stilstaan omdat ze de eerste is van de Meiden die getrouwd is, en dat is zowel leuk als een beetje vreemd.

Sinds ze terug is van haar huwelijkreis heb ik al een paar keer met Max gemaild. Even een een vreemde gewaarwording, die eerste mail, want de naam van de verzender was een tikkeltje anders. Ze heeft besloten om haar eigen naam aan te houden, met de achternaam van Erwin erachter en dus kreeg ik een mailtje van Maxima Maximanaam-Erwinnaam. En dat brengt me op een punt waar ik ook over aan het mijmeren ben.

Pat en ik hebben een datum voor onze ondertrouw geprikt en dan kan je ook aangeven welke achternaam je wilt voeren. Voor degene die het nog niet weet, dit zijn de mogelijkheden:

  • aanschrijving alleen op eigen naam
  • aanschrijving op eigen naam, gevolgd door de naam de naam van de partner
  • aanschrijving op de naam van de partner, gevolgd door de eigen naam
  • aanschrijving alleen op de naam van de partner
    (bron: www.lelystad.nl)
Dat geldt dan voor zowel mannen als vrouwen. Vollop keus dus, maar uiteindelijk blijft je achternaam officieel altijd hetzelfde, namelijk je geboortenaam. De naam die je bij ondertrouw kiest is de naam waaronder je aangesproken wilt worden bij overheidsinstanties. Kort door de bocht is dit het idee.

Nu moeten wij daar dus over nadenken. (Of tenminste, ik. De man zou technisch gesproken ook mijn naam aan kunnen nemen, maar op een of andere manier is dat toch iets waar ik absoluut niet over nadenk. Bovendien, meneer Merks is mijn vader :))

Ik twijfel. Ik heb in een eerder blog al gezegd dat namen belangrijk zijn, dat ze verwachtingen scheppen. Dat is ook zo, al had ik het vooral over voornamen. Geldt dat dan niet ook voor achternamen? Ik ben daar de afgelopen jaren wel van gedachten over veranderd. Vroeger wist ik zeker dat ik mijn eigen naam zou aanhouden. Ik was namelijk een echte Merks. Vond ik toen. Nu gedeeltelijk. Ik ben namelijk in sommige opzichten een echte Merks, maar in andere opzichten helemaal niet. En als ik kijk naar de ontzettend verschillende types die in mijn familie rondlopen, dan is er volgens mij ook helemaal geen echte Merks. Ik ben een echte Noortje. Niet meer en niet minder, met al mijn rare eigenschappen, genetisch bepaald of niet.

Ik ben nu ook allemaal fora aan het langsgaan om te kijken hoe andere mensen er tegenover staan, wat hun beweegredenen zijn en of ik me daar in kan vinden. Sommigen vinden inderdaad dat je bent hoe je heet en die willen hun naam niet veranderen. Anderen vinden het veranderen van je naam een teken dat je ondergeschikt bent aan je man. Weer anderen kijken puur vanuit practische overwegingen (het is makkelijk met mijn baan, mijn achternaam is veel lastiger) of uit puur uit gevoelsoverwegingen (Zijn achternaam is lelijk, mijn kinderen heten ook zo en ik wil er bij horen). Het valt me overigens op dat de mensen die een andere achternaam hebben aangenomen vaak wat tolleranter zijn richting "de overkant" dan andersom. Die hebben het vaak over ouderwetse, achterhaalde ideeen ipv ieder moet doen wat bij hem past. Maar dat even terzijde.

Ik vind het hebben van dezelfde naam wel mooi: je hoort bij elkaar en laat dat zo zien. Waarbij ik vooral doel op de opties: naam vd partner - eigen naam en alleen naam van de partner. Ik besef dat dit een traditioneel en weinig feministisch denkbeeld is (zeker van zo'n zelfstandige muts als ik ben), maar het idee dat ik dezelfde achternaam zal voeren als mijn mannetje, maakt me stiekem eigenlijk best wel een beetje blij.

Nu gaan mensen er standaard vanuit dat ik Pats naam aanneem. Met mensen bedoel ik dan vooral de families. Daar krijg ik een beetje kriebels van, van dat soort aannames, zelfs al zouden ze waar zijn. Daardoor heb ik even de neiging gehad om gewoon te rebeleren en mijn eigen naam aan te houden. Dat heb ik wel vaker, als mensen roepen dat ik links moet gaan en standaard de verwachting hebben dat ik links zal gaan, dan heb ik -zelfs al wilde ik eigenlijk wel naar links- altijd even de neiging om toch naar rechts te gaan. Gewoon om ze ongelijk te geven :) Dat had ik nu dus ook.

Maar ja, wat ik zei, ik word er een beetje blij van dat ik mevrouw Patrick ga heten (ik weet niet of de man wil dat ik zijn achternaam noem, dus dan maar zo :) Pat, mag dat?) en uiteindelijk moet je doen wat je zelf wilt, dus optie 1 en 2 van de vier vielen eigenlijk al af. Nu nog kiezen tussen de andere twee.

En daar zit nu het twijfelpunt. Ik heb een lichte voorkeur voor alletwee de namen.  Ik ben toch wel gehecht aan Merks, die ben ik tenslotte 26 jaar geweest, en de combinatie van zijn naam-mijn naam is best grappig, zeker gewoon tijdens het spreken. En op die manier ben ik ook altijd weer terug te vinden als mensen me zoeken, zelfs als zijn het hele oude vrienden die niet weten dat ik getrouwd ben. Aan de andere kant wil ik eigenlijk in mijn dagelijks leven geen dubbele naam voeren. Aan de telefoon zal ik toch niet opnemen met twee namen en waarschijnijk zal ik ook e-mails zo niet ondertekenen. Natuurlijk is er altijd de optie om wel beide namen bij officiele gelegenheden te gebruiken, maar dan rijst weer de vraag, wat zijn officiele gelegenheden?? Het ondertekenen van een werkcontract of solliciteren, hoe officieel is dat? Dus ik twijfel.

Uiteindelijk is het natuurlijk vreselijk onbelangrijk. Ik ga trouwen met mijn soulmannetje en al besluit ik om de naam van de buurvrouw aan te nemen (bij wijze van spreken natuurlijk), daar gaat het om. Zo'n naam verandert daar niks aan. Maar ik vind het gewoon leuk om over na te denken. Heel veel. En dat ook te delen. Want soms denk ik er zo veel over na dat het niet meer in mijn hoofd past :)

3 reacties:

Anoniem zei

:-) Heb er niets aan toe te voegen: voor ons was het de perfecte dag en zouden we het precies zo weer doen.
En dan nu alle schijnwerpers op jullie grote dag-to-be!
Mensen maken altijd aannames.....Tja en daar gewoon niets van aantrekken en je eigen gevoel volgen. Iedereen kan er iets van vinden, maar jij moet de naam dragen. Ik ben heel trots als ik mijn naam nu zie, dus heb de juiste keuze gemaakt :-D dus bedenk waar jij trots van wordt en dan komt het helemaal goed!

Dit geldt eigenlijk voor alles, iedereen zal een mening hebben over de invulling van de dag, je jurk, zijn pak, de ringen, de corsages, het boeket, de gastenlijst, de gastenhanddoekjes, de keukenrol, de blender, citruspers, etageres, de kandelaars de procate beddensprei, tafellopers, handdoeken, etc etc etc (begin ik nu te klinken als Gerda?! ;-) )

Jullie gevoel is het allerbelangrijkste!!! En zo verwoord jij het in deze blog precies goed, onze dag paste bij ons en jullie dag past bij jullie! (tot zover mijn stichtelijke ouwe deur woorden... zo'n huwelijk maakt je ineens stukken ouder van geest, hahahaha)

Geniet van jullie voorbereidingstijd, oma Max staat altijd paraat met een luisterend oor!

Kitty zei

Ten eerste gefeliciteerd :)
En verder zit ik met het zelfde issue. Wat ik wel opvallend vond aan je stukje: je zegt dat Meneer Merks je vader is, maar is Mevrouw Pats-achternaam dan niet zijn moeder? Als je het zo bekijkt kan je hem natuurlijk net zo hard pushen om zijn hoofd te breken over het namen-vraagstuk, al is het alleen maar om duidelijk te maken dat het niet makkelijk is.

Een vriendin van mij houdt haar eigen naam, omdat ze een collega had die dramatisch was gescheiden en bij elke instantie waar ze haar naam weer terug veranderde te horen kreeg: "Oh, gefeliciteerd!", omdat ze dachten dat ze net getrouwd was... Maar ja, ik zou niet uitgaan van een scheiding.

Ondertussen ben ik van mening dat Marcs achternaam niet bij mij past, en mevrouw Marcs-achternaam is mijn schoonmoeder. Marc zelf zegt dat het hem niks uitmaakt, maar dat hij het wel 'heel leuk' zou vinden. No pressure.

Noortje zei

Dat genieten komt helemaal goed Gerda ;) Als ze gaan zeuren, blazen we gewoon de hele boel af en vliegen we naar Vegas!

En Kitty, je hebt natuurlijk helemaal gelijk met dat Mevrouw Patsachternaam. Maar bij Noortje Patsnaam krijg ik geen beelden van zijn moeder en bij Pat Merks wel bij mijn familie. Raar, ik weet het. Behalve dat het in Nederland traditioneel gezien 'normaler' is (geweest) en ik daar blijkbaar toch door beinvloed ben, kan ik ook geen goede verklaring hiervoor vinden.

Pat wil graag dat ik zijn naam aanneem. Of hij echt moeilijk zou doen als ik mijn eigen naam zou willen houden, geen idee, aangezien dat voor mij ook al was afgevallen. En de andere twee opties heeft hij gewoon niks over te zeggen :)

Zo zie je maar dat er zelfs in mijn kleine lezersclubje al verschillende ideeen over zijn. Grappig.

En ik zou ook echt niet uitgaan van het: "Maar wat als we nou gaan scheiden later??" Waarom ga je trouwen als je toch verwacht te gaan scheiden? (jaja, 1 op 3 stellen gaat scheiden, nou -zoals alle gescheiden stellen ook gezegd zullen hebben- wij niet :))