Op de culturele toer: Til the fat lady sings

En dat was dus een misverstand wat meteen uit de weg werd geruimd. Dat opera-ladies standaard fat zijn. Dat dacht ik namelijk. Net zoals opera-mannen. Kijk maar naar Pavarotti. Maar dat dat dus niet zo is, daar kwam ik achter tijdens mijn nieuwste culturele avontuur, Il Trovatore.

Ik had natuurlijk al gezegd, na mijn eerste balletervaring, dat de volgende uitdaging een opera zou zijn. Nou is dat natuurlijk niet zo moeilijk -zodra er een voorstelling is, koop je een kaartje-, alleen wil ik nieuwe culture ervaringen niet alleen meemaken. Tsja, Bella was al afgehaakt en Pat hoefde ik het niet eens te vragen. Gelukkig was Paps wel bereid om me te escorteren. Dus dat deed hij ook, afgelopen zondag.

Nou, ik mag dan net gezegd hebben dat één van mijn vooroordelen ontkracht is, een andere is wel degelijk in stand gebleven. Namelijk de leeftijd van de gemiddelde operabezoeker. Deze daalde namelijk aanzienlijk toen ik binnen kwam lopen. Wat! Deze daalde zelfs aanzienlijk toen Paps binnen kwam lopen! Het was één grote zee aan grijze hoofden, en de hoofden die niet grijs waren, keken alsof ze gedwongen waren hun oude, moeilijk-ter-been-zijnde vader te begeleiden.

Ik vind het moeilijk om te zeggen wat ik er nou echt van vond. De muziek en het zingen viel me enorm mee. Ik was een beetje bang dat ik er niks van zou snappen, maar gelukkig bestaat er zoiets als boventiteling, dus dat ging prima. Maar na de eerste helft was ik niet echt overtuigd. Het was nogal langdradig. Een voorbeeld: 15 soldaten staan op het podium en ze willen zich gaan verbergen. Stonden ze daar 10 minuten te zingen: "Kom! we moeten ons verbergen in de duisternis!" Ja, GA DAN! Dus in de pauze was ik van mening dat het echt een eenmalige ervaring was.

En toen kwam de tweede helft. En die was leuk. Ineens kwam de vaart erin. De heldin stierf een emotionele dood in de armen van haar geliefde, die terstond werd ge-executeerd door zijn eigen broer. Tragisch, maar eigenlijk wel mooi.

Dus ik heb gemengde gevoelens. Misschien ooit een keer toch nog een tweede indruk opdoen...

0 reacties: