Is dit alles?

Ik ben getrouwd met een geweldige vent. Woon in een leuke buurt in een mooi huis met heerlijke tuin. Ik heb leuke vrienden. Heb een goede band met mijn familie. Ik heb een leuke baan en genoeg carrierekansen en -doelen. We kunnen elk jaar op vakantie en kunnen alle leuke dingen doen die we willen. Mijn hobbies zou ik niet willen missen. Ik ben gelukkig.

En toch kan ik het niet helpen om me de laatste tijd af te vragen: Is dit alles?

Ik zou niet weten wat ik meer zou willen hebben of anders zou willen doen. Waarschijnlijk pieker ik gewoon weer teveel. Ik ben nu 26 en mijn leven is normaal. En ik denk dat daar de schoen wringt. Want al zolang ik me kan herinneren dagdroom ik. Ik zal mezelf niet voor lul zetten door te vertellen wat ik allemaal dagdroom(de), want het is op z'n minst onrealistisch, maar het komt er op neer dat ik op één of andere manier speciaal ben. Anders dan anderen. Bijzonder.

En ik nam dat nooit echt serieus. Dacht ik. Maar nu ben ik 26 en is mijn leven nog steeds normaal. Ben ik nog steeds normaal (relatief gezien dan he). En nu zit dat me toch een beetje dwars. Toen ik als 16 jarige iets dagdroomde, kon ik nog geloven dat er meer zat aan te komen (ja, zelf de dingen die in werkelijk ab-so-luut onmogelijk waren). Nu... tja.... Er kan nog zo veel aankomen, maar uiteindelijk zal mijn leven gewoon normaal blijven. Ik kan mezelf niet meer voorstellen als de hoofdpersoon van mijn oude dagdromen. En ik heb nog geen nieuwe. En dat zit me dwars.