Over het ontstaan van fileperikelen

Mensen die -voor hun werk of vanwege andere redenen- veel in de auto zitten, krijgen een nonchalantere manier van rijden. Denk aan taxichaufeurs, accountmanagers etc. En dan druk ik me nog positief uit. Want ik kan niet meer tellen hoe vaak ik ben gesneden door een haastige taxi en het feit dat ik ik standaard wagenziektepilletjes bij me heb om in te nemen als ik toevallig eens met een accountmanager in de auto moet zegt eigenlijk al genoeg.

En op zit kan ik me dat heel goed voorstellen, dat je makkelijker wordt als je veel rijdt. Ik heb daar tenslotte zelf ook last van. Beide handjes aan het stuur houdt ik me niet zo netjes meer aan en de snelheid is ook regelmatig wat aan de hoge kant. En ik heb ook regelmatig momenten dat ik me kan herinneren dat ik thuis in de auto ben gestapt en dat ik bij het werk weer uit ben gestapt, maar het tussenliggende gedeelte is op zijn zachtst gezegd een beetje vaag. Daar is tie weer: De automatische piloot.

Dus wat ik zeg: daar mag ik niet te veel over oordelen. Wat ik wel schokkend vind is dat die nonchalante automatische piloot ook blijkt de gelden voor... jawel... rijschoolleraren! Afgelopen week kwam ik daar een mooi voorbeeld van tegen. Veel te snel over de invoegstrook, om op het laatste nippertje in een te klein gaatje te proppen, waarvoor flink geremd moest worden. Ach, dacht ik, dat kan nog een student zijn die het nog niet helemaal kan.

Maar meteen ging de lesauto naar de linkerbaan, weer in een klein gaatje, om zich vervolgens heen en weer zigzaggend en bumberklevend door de file te haasten. Wat niet werkte, want ik kwam hem uiteindelijk aan de rechterkant gewoon weer voorbij (laat dit een les zijn: haasten in de file heeft echt NOOIT zin). En toen ik stiekem naar binnen gluurde -in de verwachting een studentje te zien, met een instructeur die hem met samengeknepen billen probeerde te corrigeren- bleek dat er uberhaubt geen les werd gegeven. Het was de instructeur.

Ooookeeee..... Een goed begin is het halve werk toch???