Heftig weekje

We hebben weer een heftige week achter de rug. Dinsdagochtend stond Pat gepland voor de operatie aan zijn borst. Dus maandagmiddag meldden we ons in het AMC om een lange saaie middag in het ziekenhuis door te brengen. 's Avonds liet ik Pat daar achter om thuis te wachten tot ik het bericht kreeg dat de operatie was afgelopen.

Nou had ik met Pats zusje (die ik hier Toma doop, een naam die neefje Damian haar had gegeven toen hij nog niet zo goed kon praten) die dag afgesproken om samen te wachten op nieuws. Soort van gedeelte smart is halve smart. Dus wij wandelden door de stad, gingen even lunchen en verwachtten zo rond 14.00 toch wel nieuws. Dat kregen we niet, dus gingen we thuis maar wachten. Samen op de bank, telefoon tussen ons in, maar wat tv gekeken.

En toen werd het 15.00. Hmmm... dat duurde langer dan we verwacht hadden. En toen werd het 15.30. Tcoh maar even de afdeling bellen. Nee, die wisten ook niks. En toen, eindelijk, kwam om 15.45 het verlossende telefoontje: De operatie was afgelopen en geslaagd. Ze hebben zoals verwacht niet alles weggekregen (lastige plek), maar een groot gedeelte wel.

Dus Toma en ik -gewend dat we zijn aan een snel verkoeverende Pat- direct naar het ziekenhuis, waar bleek dat hij de rest van de avond nog op de verkoeverkamer zou moeten blijven. Daar mochten we hem gelukkig wel even zien, maar het was wel even een tegenvaller.

De volgende dag was een drama. Pat had vreselijk last van zijn arm, schouder en borst, wat door de drain leek te komen. Morfine hielp niet en gaf nog extra hoofdpijn ook nog. Pat heeft de hele dag gevraagd of de drain eruit kon en anders of er iets aan de pijn gedaan kon worden, maar er kwam geen enkele arts kijken. De verpleging deed haar uiterste best om iemand te pakken te krijgen, maar niemand reageerde.

Tot laat in de avond, na 11 uur kreperen. Toen liet een arts(assistent) een rontgenfoto maken waaruit bleek dat de drain helemaal verkeerd zat. En dat was in 5 minuten op te lossen. En hij wist -ondanks dat hij niet bij de operatie was geweest- wel waarom het allemaal langer duurde en moeizamer ging dan andere keren: De operatie was een stuk complexer omdat ze ook dieper in zijn borst weefsel hebben verwijderd. Nog niemand had de moeite genomen om dat te komen vertellen. Als ik zeg dat we zaten te stomen van woede, is dat een understatement.

Donderdag ging wat beter, vrijdag mocht gelukkig eindelijk die drain eruit en mocht Pat na het maken van een controlefoto naar huis. Maar ondertussen hebben we nog niemand gesproken die bij de operatie is geweest en ons kan vertellen wat ze precies gedaan hebben, de arts heeft nog geen controle-bezoekje gebracht. We proberen nu via een telefonisch consult met de chirurg te spreken, maar anders wordt het tijdens een controle over anderhalve week. Tegen die tijd zullen wewaarschijnlijk ook een afspraak hebben met Pats behandelend arts over verdere vervolgstappen.

Dit was zonder enige twijfel onze slechtste ziekenhuiservaring tot nu toe.