Attack of the killer duck

Ik besloot in mijn middagpauze even een kort rondje te lopen. Even genieten van het lekkere weer, een beetje uitwaaien, even achter die laptop vandaan. Dus slenterde ik een eindje over het bedrijventerein om op een bruggetje over een sloot tot stilstand te komen.

Ik vind het heerlijk om over het water te kijken. Dat vind ik van ons huis ook zo leuk, het ligt naast de sloot waar het wemelt van de beestjes: Vissen (en grote ook!), watervogels (zwanen, eenden, meerkoetjes, aalscholvers, reigers, meeuwen. Nu ook met babies!), libellen. Dus dat deed ik nu ook.

En terwijl ik naar het meerkoetenpaartje met die schattige kuikentjes keek, kwam er een stel eenden mijn kant op. Een mannetje en een vrouwtje. En ze bleven net onder me dobberen. Het mannetje keek me bedelend aan, zijn kopje schuin. Het vrouwtje had zich naar me uitgerekt met driftig flapperende pootjes. Die had duidelijk meer zin in dat heerlijke brood wat ik net had opgepeuzeld. Maar ja, dat had ik dus net opgepeuzeld. Dus haalde ik me schouders op en riep mijn nederige excuses.

Maar mevrouw nam daar geen genoegen mee. Ze hees zich uit het water, sloeg haar vleugels uit en kwam recht op me af. Ik deinsde achteruit. Zij volgde me over de brug. Ja, vliegend ja! Tot ik gillend en giebelend als een meisje het bruggetje af rende. Toen besloot ze me met rust te laten.

Toen ik even later de brug weer op durfde, zat ze verder op naar me te staren. Ik hoorde haar denken: Mietje.

0 reacties: