Over hardlopen en bips-bewustzijn

Het lijkt wel een patroon te worden. Elk jaar, als het zonnetje weer begint te schijnen, probeer ik het weer. Hardlopen. En nooit houd ik het echt lang vol. Waarom begin ik dan toch steeds weer aan? En een nog betere vraag: Waarom stop ik er steeds weer mee?

Tja, waarom begin ik er steeds weer mee? Eigenlijk omdat ik weet dat ik het heerlijk vind. Buiten hardlopen dan he, in de sportschool is echt te saai voor woorden. Even eruit, verstand op nul, en al je overtollige energie eruit stampen. Maar dat is het ook meteen, want "alle begin is moeilijk" en dus staat je verstand eerst niet op nul (want je zit je af te vragen of je wel goed ademhaalt, waarom je ineens van die steken hebt en waarom je in vredesnaam zo'n lange route moest uitstippelen) en is die overtollige energie al verdwenen tegen de tijd dat je aan het eind van de straat bent. Nou, vraag 2 ook meteen beantwoord: Omdat het in het begin helemaal niet leuk is.

Maar nu ben ik al weer een paar maanden bezig. Zeker 2 keer in de week trek ik er op uit (zelfs in mijn vakantieweek!) en het moeilijke begin heb ik gehad. En het klopt nog steeds, ik vind het heerlijk. En eigenlijk gaat het ook nog eens best goed. Dus werd het eens tijd om eens een fatsoenlijke outfit aan te schaffen. Eentje die ook nog leuk stond bij voorkeur. Dus op naar de sportzaak, waar ik twee complete setjes aan heb geschaft. Van dat merkspul wat belooft te admenen enzo. In zwart met roze. Lekker girly.

Wennen was het wel. Toegegeven, zo'n t-shirt met gaatjes plakt een stuk minder dat mijn standaard t-shirts en het zit heerlijk, zo gladde strakke hardloopbroek. Maar laten we eerlijk zijn, ik sta niet bekend om mijn kleine billetjes en in zo'n broek zijn ze nogal prominent aanwezig. Dus tijdens mijn eerste rondje voelde ik me een beetje bips-bewust. Ok, ok, meer dan een beetje. Ik verdacht gewoon iedereen ervan dat ze na mijn voorbijgaan nog naar mijn kont liepen te staren. Ik weet het, ik lijd aan grootheidswaanzin (pun intended :)).

En toch, het zit zo lekker. En staat zo leuk (en ja, dat mag ik best eens over mezelf zeggen). Dus ik kan niet wachten om er weer op uit te gaan. In mijn supersnelle zwarte legging met roze streepjes en mijn ademende roze t-shirt. Het enige wat mist is een petje en een wapperende paardenstaart. Een echt hardloopmeisje :) Dus wel zwaaien he, als ik eens langs kom racen...

-----
Ontvang nu al mijn blogs in je mailbox! Klik hier!

0 reacties: