Het afscheid

Zaterdag hebben we afscheid genomen van mijn mannetje. Het was mooi en de belangstelling was overweldigend. Pat zou er denk ik blij mee zijn geweest (wat hij volgens mij ook duidelijk maakte door die vogel tegen het raam te gooien :)). Het was emotioneel en de dag zelf is voor mij in een lange waas voorbij gegaan.

Het lukte me niet om mijn laatste afscheid voor te lezen. Ik had gehoopt kalm en waardig en met een glimlach mijn toespraakje te kunnen geven, maar dat wilde niet helemaal lukken. Na drie woorden brak ik. Lief Zusje heeft het van me overgenomen en het precies gedaan zoals ik in gedachten had. Ik heb de rest van de tijd jankend in mijn stoel gezeten. So much voor Kalm en Waardig.

Iedereen bedankt voor de belangstelling en de steun. Zusje nog het meest.

*****
Sterk. Trouw. Een harde werker. Een vechter. En als hij op zijn praatstoel zat: een verschrikkelijke ouwehoer. Iedereen die Pat kende zal hem daarin herkennen.

Maar hij had ook een andere kant. Een gevoelige kant. Een kant die hij niet openlijk liet zien –daar was hij natuurlijk veel te stoer voor- maar die duidelijk werd door de dingen die hij deed.

Hij hield zielsveel van zijn familie, maar probeerde dat te verbergen door ze vreselijk te plagen.

Meeuwen vond hij rotvogels, maar toen er midden in de winter een gewonde meeuw in de sloot lag was hij degene die hem zonder aarzelen uit het water redde. En toen het konijn haar voortand had gebroken was hij zo bezorgd dat hij –tot ongenoegen van het konijn- elke dag ging kijken of deze wel recht teruggroeide.

 Hij was het type ruwe bolster, blanke pit. Zijn manier van zeggen “Ik hou van jou” was het wassen van mijn auto. Mijn auto is wit… en is dus heeeel veel gewassen.

Bij hem kon ik mezelf zijn. Voelde ik me veilig. Ik hoefde niet sterk te zijn of zelfs normaal. Hij hield van mij, ookal snapte hij soms helemaal niks van me, en accepteerde het moeilijke mens wat ik soms kan zijn. Hij moest altijd lachen om wat hij mijn dierenmanieren noemde. Hij plaagde me erom, maar vaak deed hij net zo hard mee.


Ik was zijn wezentje. Hij was mijn alles.

“Als mijn wereld echt is uitgestorven
Zo kaal en leeg en zo bedorven
Dan sta jij daar
En maakt mijn wereld vol.”


Rust zacht lieverd. Ik hou van je.
*****

2 reacties:

Anoniem zei

Ik ben trots op jou en op je zus. Patrick heeft gevochten voor wat hij waard was, heeeeeel veel. Afgelopen zaterdag was een waardig afscheid, ontroerend en liefdevol. Pa

Zusje zei

Geen dank zus, heb het met liefde gedaan. Je bent een toppertje!

Love you!

Xx,
Zusje