Een harige kwestie

Het is zo'n beetje algemeen bekend dat vrouwen drastisch hun haar veranderen als ze grote veranderingen hebben in hun leven. Waarom dat gemiddeld gezien precies zo is weet ik niet, maar ik heb dat nu ook. Dus bij deze mijn persoonlijke visie op haar. Mijn haar in dit geval.

Al sinds mijn 15e heb ik een kort koppie. Wat de reden is geweest om toentertijd van mijn lange lokken een -achteraf gezien niet zo'n geslaagd- boblijntje te maken weet ik niet meer, maar sindsdien is het alleen maar korter geworden. En dat heeft al die jaren prima bij me gepast. En paar keer heb ik in een vlaag van verstandsverbijstering mijn haar een tijdje laten groeien, maar hoe langer het werd, hoe minder ik me mezelf voelde. Dus kwam onvermijdelijk de dag dat ik het weer liet kortwieken. Dan was het weer goed. Als ik in de spiegel keek, zag ik wat ik verwachtte te zien: Een pittig kort koppie met een vleugje van de 16-jarige ik. En dat paste bij me.

Nu herken ik mezelf niet meer. Ik weet niet wie er terugkijkt uit de spiegel, maar ik ben het niet. Hoe ik me voel is zodanig veranderd dat mijn uiterlijk niet meer overeenkomt met mijn innerlijk. Het is een beetje mijn leven in het klein: Het is niet meer zoals het was, het zal niet meer kunnen worden zoals het was en nu moet ik gaan bedenken hoe het er dan wel uit moet gaan zien.

Op een dag zal ik weer in de spiegel kijken en denken: "He, hallo ik." Tot die tijd... laat ik mijn haar groeien.


-----
Ontvang nu al mijn blogs in je mailbox! Klik hier!