Over bijzondere mensen

Ik zie mijzelf niet als een bijzonder mens. Ik heb al eens eerder gezegd dat ik vooral gewoon "normaal" ben. Maar ik moet ergens toch iets bijzonders gedaan hebben, want ik ben omringd door de meest geweldige mensen.

Ze zeggen wel eens dat je in moeilijke tijden je vrienden leert kennen. Waarmee vooral bedoeld wordt dat ze weglopen als het moeilijk wordt. Ik ken de verhalen. Van vrienden, kennisen, collega's die geen contact meer durven zoeken en zomaar verdwijnen. Bij mij is dat niet gebeurd. Bijna zelfs het tegenovergestelde.

De vriendinnen zijn er nog. Allemaal. Na al die jaren.

Ik blijk de meest meelevende, lieve buurtjes te hebben, ookal was het contact voorheen beperkt tot de paar keren dat we elkaar toevallig buiten zagen. Nu steken ze kaarsjes aan voor mijn deur en zetten mijn container terug en komen langs, gewoon om te kijken hoe het gaat of omdat ze aan me denken.

De baas en de collega's zijn zo begripvol en ondersteunend dat het bijna eng is.

En van mensen die ik maar 1 keer in de week zie bij het dansen krijg ik spontane knuffels en het serieuze aanbod om te bellen als ze iets kunnen doen of als ik gewoon mijn ei kwijt wil. Inclusief kaartje met contactgegevens.

Dát vind ik bijzonder. Wie niet gelooft in de goedheid van de mens, kent mijn vrienden en kennissen niet.


-----
Ontvang nu al mijn blogs in je mailbox! Klik hier!

3 reacties:

Jane zei

Dat is omdat je onbeschrijvelijk waardevol bent!

Anoniem zei

Sluit ik mij volledig bij aan.
x C

Noortje zei

You guys are amazing! (K)