Me on holiday! Honolulu

Pffff, hoe ga ik dit kort houden? 7 dagen met zon, zee, strand, leuke terrasjes, relaxte mensen, beestjes, schitterende uitzichten, de geur van de zee op mijn huid... ok, ik word weer lyrisch. Excuus.

Het meeste wat ik gedaan heb stond achteraf gezien vooral in het teken van militaire historie en beestjes. De eerste dag dat ik er was heb ik gewoon het strand afgestruind. Lekker van het weer genoten en een hapje en drankje gedaan op een terrasje. Helemaal niks, compleet ontspannen.

Daarna een dagje dierentuin (Artis is er niks bij!), gevolgd door een dag Pearl Harbor tour. Dezelfde tour als vorig jaar, met dezelfde chauffeur. Wel grappig, hij verhaalde uitbundig over die ene keer dat hij midden in de opnames van Hawaii 5-0 terecht was gekomen. Ha! Daar waren wij bij!

Tijdens die tour kwam ik erachter dat er een Pacific Aviation Museum was. Tja, ik en vliegtuigen. Dus de volgende dag heb ik de stadsbus terug gepakt voor een dagje vliegtuigjes kijken. En vrijdag stond een kayak avontuur gepland. Naar een beschermd eiland kayakken -met een gids natuurlijk-, lunchen, naar een afgeschermde baai om te snorkelen en weer terug. Dagvullend.

Ok, ik had nog nooit gekayakt. Dus ik kon het niet. En het eerste half uur vond ik het dan ook ab-so-luut niet leuk. Mijn armen deden pijn en ik bungelde, samen met de enige andere eenling, ergens achteraan. En toen kreeg ik ineens de slag te pakken en ging ik als een tierelier! Het uitzicht was geweldig en de zee was ontstuimig en als het kon zonder om te klappen had ik gestuiterd van enthousiasme. En dan nog het snorkelen, zo mooi! Ok ok, ik draaf weer door! Ik kan er niks aan doen.

Dit werd gevolgd door een dagje niksen en op de dag daarna, de dag van vertrek, ben ik nog naar het Aquarium geweest. Tussendoor heb ik natuurlijk heerlijk gegeten, gezellig gesprekken gevoerd en op het strand gelegen. Oh en twee keer een met uitsterven bedreigde Monk Seal op het strand zien liggen. En 1 keer blijkt al een enorme zeldzaamheid! En helaas helaas, 15 januari om 23.55 steeg ik met ietwat waterige oogjes weer op, terug naar het koude Nederland.

Toen we vorig jaar terug kwamen, had vooral Las Vegas een diepe indruk gemaakt. Maar om een of andere vreemde reden was het Hawaï waar we langzaam maar zeker weer de kriebels voor kregen en dat was ook de hoofdreden om de reis nog eens over te doen.

De ochtend nadat ik was aangekomen -ik was de hotelkamer nog niet uitgeweest- stond ik op mijn balkonnetje te kijken naar de opkomende zon boven Diamond head, een warm briesje door mijn haar en poef! daar was het. Die gedachte en dat gevoel. Daar stond ik dan, 18 uur vliegen en duizenden kilometers van huis verwijderd, maar toch, daar was het: "Ik ben thuis."

Until we meet again, Honolulu.


-----
Ontvang nu al mijn blogs in je mailbox! Klik hier!

2 reacties:

Jane zei

Als je daar heen gaat emigreren, mag ik dan elk weekend bij je logeren?

Noortje zei

Maak er dan een hele week van, een enkele reis is al minimaal 18 uur vliegen :) Dan is je weekend zo kort he ;)