Vliegperikelen

Ik ben de eerste om toe te geven dat vliegen geweldig is. Hoog in de lucht, de wereld onder je uitgestrekt, die kick die je krijgt als je de power van zo'n vliegtuig voelt tijdens het opstijgen. Binnen een paar uur ben je op de plaats van bestemming en de wereld is kleiner dan ooit. That said... Langer dan 4 uur en vliegen is NIET LEUK.

Op goede dagen is het saai. 14 uur naar Las Vegas met dezelfde maatschappij betekent namelijk ook 14 uur lang hetzelfde entertainmentprogramma. Bedenk dan dat ik al mijn vluchten -7 in totaal en bijna 2 volle dagen aan vlieguren- met dezelfde vliegtuigmaatschappij had. Yup. Real Steel is een leuke film, maar na 5 keer is de lol er wel vanaf. En toen was ik dus nog niet eens halverwege.

Enfin, saaiheid is nog wel te overkomen. Maar ik had dit jaar gewoon ontzettend veel pech. De meeste pech had ik op de terugreis, de grootste pech op de weg naar Honolulu. De eerste vlucht op weg naar huis zat er een papa met een kindje naast me. Ik maakte me nog niet echt druk aangezien kindjes op andere vluchten lekker bleven slapen. En ook deze leek de eerste paar uur geen uitzondering. Tot ik in slaap begon te vallen. WHEEE!!!!! Ik wakker. Kind hield na 20 minuten op met krijsen. Ik begon weer in slaap te vallen. WHEEEE!!! Ik weer wakker. Kind hield na 20 minuten op met krijsen. Ik begon weer in slaap te vallen. WHEE!!! Ik.... De hele vlucht lang. Daar ging mijn nachtrust.

Even rusten op het vliegveld in San Francisco was er daarna ook niet bij. Ze hadden een 777 volgeboekt met passagiers, waaronder ik dus, maar besloten daar een 757 van te maken. Dus hadden ze even 168 stoelen te kort. (Ja echt! Ik snap er nog steeds niks van! Waarom??) Gelukkig had ik een aansluiting en mocht ik wel echt mee, maar dan moet je in een ellenlange rij gaan staan om weer een nieuw ticket te bemachtigen. Oh, en je extra bijgeboekte beenruimte ben je kwijt. Sorry.

In de vlucht daarna is je stoel stuk, die kan alleen nog maar naar achteren. Wat ik niet erg vond, maar het cabinepersoneel wel. Dus ik moest weer verkassen. Deze keer naar een stoel die ook kapot was, maar alleen maar recht op kon staan. Dat vond ik dan weer erg, maar het cabinepersoneel niet. Dusss....

Maar het grootste probleem zat naast me van Los Angeles naar Honolulu. Ik smste nog naar huis toen ik eenmaal was geland: "Je weet wel, van die dikke mensen die je alleen op tv ziet en die eigenlijk twee stoelen moeten kopen? Deze had er maar 1. Naast mij." Iedereen denken dat ik overdreef. Dus niet! Ik bedoel niet zomaar Nederlands dik. Zelfs niet Nederlands super-dik. Ik bedoel echt Amerikaans Morbidly Obese (ja, met hoofdletters). Hij zat met één bil in zijn stoel en met één bil in mijn stoel. Nou heb ik niet heel veel ruimte nodig, maar dit was belachelijk. Dus heb ik maar op mijn allervriendelijkst tegen hem gezegd dat "with all due respect" maar ik ga een andere stoel vragen. En..... die waren er niet. Noodgedwongen hebben we toen maar van stoel gewisseld, zodat hij met één bil op zijn stoel kon zitten en met één bil in het gangpad kon hangen, maar ruimtelijk was het zeker niet!

Toen ik na al die vluchten weer in Amsterdam geland was, wist ik het zeker: Hel is een eeuwigdurende vliegreis.


-----
Ontvang nu al mijn blogs in je mailbox! Klik hier!

0 reacties: