Berlijn: Beautiful and Blue

Laatst was het herfstvakantie. Nou betekent dat voor mij alleen de vrijdag en zaterdag vrij, maar dat was genoeg om te besluiten de rest van de werkweek ook vrij te nemen en van dinsdag tot en met vrijdag naar Berlijn te trekken.

Ik was nog nooit naar Berlijn geweest (eerlijk gezegd, op een schooltripje naar het 3 landen-punt na, was ik nog nooit in Duitsland geweest), dus ik wist niet echt wat ik kon verwachten. Ik vond het geweldig! Nou is Berlijn sowieso een leuke stad. Veel restaurantjes, koffietentjes (je word er mee doodgegooid!) en bezienswaardigheden natuurlijk, waarvan veel goed te belopen. Dus woensdag lekker toeristje spelen en donderdag shoppen op de Kurfurstendamm. Maar dat was niet wat mijn Berlijn tripje zo bijzonder maakte. Het was de hele ervaring er omheen.

Van de 3 avonden die ik er was, heb ik maar 1 avond alleen gegeten. Dinsdag raakte ik in een restaurant aan de praat met een man uit Stuttgart, waar ik de hele avond mee heb lopen ouwehoeren (zijn Engels was goed, dus dat gesprek liep lekker soepel) en donderdag met een man uit Keulen (dat gesprek liep wat minder soepel, aangezien mijn Duits beter was als zijn Engels, en mijn Duits is beroerd :)). Dat zijn dus de dingen die alleen gebeuren als je alleen bent (ik schrijf nog wel eens een blog over het hoe, wat en waarom van alleen op vakantie gaan, want nog steeds bijna niemand gelooft me als ik zeg dat het heerlijk is).

Maar het mooiste? Het Blauwe gedeelte van Berlijn? Mijn nieuwe super-happy happy-place? The Blue Man Group. Ja, ik weet het, ik heb de show in Las Vegas ook al gezien, maar ook daar werd ik er al blij van en eerlijk gezegd kon ik me niet echt meer herinneren hoe de show was (behalve AWESOME), dus ik ging gewoon lekker nog een keer. En daar gebeurde het.

Er is een stukje waarbij iemand uit het publiek naar het podium wordt gehaald, door de blauwe mannetjes zelf, en daar mee doet aan een stukje. En op dat moment stonden de 3 blauwe mannetjes naast mijn rij naar mij te staren. En geloof me, als er drie paar ogen in blauwe gezichten zo intens naar je staan te staren wordt je daar best een beetje nerveus van. Dus ik giechelde, mompelde met een rood hoofd: "Oh nononono" en wapperde ze weg. Even verdwenen ze (ik was zo opgelucht), om een paar seconden later weer terug te zijn (damn). En toen stak één heel voorzichtig zijn hand uit. Tja, en dan moet je wel.

Het was net zoals de Goliath. De eerste paar seconden denk je nog: "Shit, shit, shit, oh nee, oh nee, oh nee!!" En pak je die blauwe hand en rag je met een rotsnelheid die achtbaan door, zonder tijd te hebben om na te denken en als je tien minuten later (10 minuten!! Voor honderden mensen!!) weer in je stoel zit met een bakje blauwe mannen-kots op schoot, is het enige wat eruit komt: "Huuuu."
Bizar, verbijsterend en zonder twijfel enorm kicken. En de rest van het publiek vond me cute en leuk meedoen :) Nog een keer! Nog een keer!

Als ik terugdenk aan Berlijn verschijnt er een grote glimlach op mijn gezicht. Als ik denk aan mijn blauwe mannen ervaring wordt die glimlach een grijns. Zelfs na 2 weken nog. Yup, I've found my happy place :)


-----
Ontvang nu al mijn blogs in je mailbox! Klik hier!

3 reacties:

Jane zei

:-) super cool!

Anoniem zei

Wauwie....

Xxxx Max

Anoniem zei

Wow, amazing blog layout! How long have you ever been blogging for? you made blogging look easy. The full glance of your web site is excellent, as neatly as the content!