Een jaar later

Een jaar geleden rond dit tijdstip had ik mijn mannetje nog bij me. Ik had geen enkel idee dat ik die avond om 7 uur weduwe zou worden. Ik had geen idee dat mijn leven er een jaar later zo anders uit zou zien. Het is ál een jaar geleden, maar ook pás een jaar geleden.

Al een jaar geleden, want wat gaat de tijd snel en wat veranderd er veel in die 366 dagen (we hadden tenslotte een schrikkeljaar). Het "normale" leven is weer doorgegaan en opgepakt. Ik loop niet meer rond als een zombie. Ik kan weer genieten van de leuke dingen die op mijn pad komen, kan me weer concentreren op een goed boek en ook al gaat het niet altijd even lekker, ook op het werk ben ik er weer helemaal bij. Ik heb mijn zelfvertrouwen hervonden en mezelf herontdekt door in mijn uppie op een fantastische vakantie te gaan en ben een opleiding gestart waar ik elke keer bevestigd krijg dat dit de kant is waar ik heen wil.

Maar ook pas een jaar geleden, want de pijn wil niet echt slijten. Ik ga er steeds beter mee om, maar hij is er nog steeds, net zo erg. Als ik een mooie hardlooptijd heb neergezet is mijn eerste instinct nog steeds om mijn telefoon te pakken en hem te bellen om dat te delen. Ik heb nog steeds momenten dat als ik beneden de voordeur open hoor gaan, mijn hart opspringt en de gedacht "Hij is weer thuis!" door mijn hoofd schiet, voordat ik me realiseer dat het de voordeur van de buurvrouw is. En dan mis ik hem zo erg dat ik geen adem meer kan halen. Ergens ben ik er nog steeds van overtuigd dat dit allemaal een nachtmerrie is en dat ik ooit weer wakker wordt met mijn armen om mijn Pat heen. Ook al weet ik dat dat niet gaat gebeuren.

Sommige dingen hebben duidelijk meer tijd nodig dan anderen.




-----
Ontvang nu al mijn blogs in je mailbox! Klik hier!

0 reacties: