Over het lawaai van Vriendjes

Toen we net in het huis kwamen wonen, werd de sloot bevaren door een variëteit van watervogels. Van alles zwom er, en zwemt er nog steeds. Zwanen, eenden, futen, reigers, aalscholvers (okok, die laatste 2 zwemmen niet echt), you name it. Maar op een of andere manier waren de meerkoetjes toch favoriet. Zeker toen er eentje zo heel allenig heen en weer zwom. Die was zielig, vonden we, dus dat werd ons Vriendje. Maar ja, aangezien je de ene meerkoet niet van de andere kan onderscheiden, worden intussen alle meerkoeten tot Vriendje gedoopt.

Vriendjes kunnen flink wat geluid maken. Ik geloof dat de mannetjes Ieks roepen en de vrouwtjes Pèèèp. Ik had het eerder andersom verwacht, maar ok, bij meerkoeten klinken mannetjes blijkbaar als geschrokken meisjes. Prima. Die twee geluidjes zijn me dan ook niet onbekend.

Wat wel nieuw is, is dat vriendjes dit geluid dus ook 's nachts maken. Ik was in de veronderstelling dat die dan gewoon, zoals normale beestjes, lekker liggen te slapen. Maar dat ene vriendje dus niet. Dat ene vriendje vindt het nodig om naast mijn huis te gaan zwemmen en dan heel hard Pèèèp bleren. Wat dus eigenlijk zegt dat het een vriendinnetje is en geen vriendje. Maar dat doet ze niet één keer. Nee nee. Twintig keer achter elkaar. En hard ook. En na die twintig keer, als er van niks en niemand een reactie komt (het is tenslotte half 4 's nachts en de rest van de wereld slaapt) wordt ze zo wanhopig dat het Pèèèp uitgroeit tot een jengelige Pèèèuw Pèèèuw. Dat doet ze dus een uur lang. En om half 6 nog een keer. En tussendoor zwemt ze nog een paar keer jengelend langs.

Lijkt me onnodig te zeggen dat ik even niet zo blij was met het vriendinnetje. Eigenlijk had ik de behoefte om het raam open te gooien en iets naar het lastige beest te gooien. Totdat het licht genoeg was om het beestje ook daadwerkelijk te kunnen zien.

Heel alleen dobberde ze midden in de sloot. Terwijl ze luid liep te Pèèèpen keek ze wanhopig om zich heen. Daarna zwom ze een stukje verder en herhaalde het proces zich. Aww.... ze was toch best zielig. Zo heel allenig. Dus mijn kleine beestjes-lievende hartje smolt... en het enige wat ik nog naar het beestje wilde gooien waren restjes brood.

Wat ben ik ook een watje af en toe....


-----
Ontvang nu al mijn blogs in je mailbox! Klik hier!

0 reacties: