Het sprookje van het dappere linkervoetje

Er was eens, in een bruisende stad *ahum* hier niet zo heel ver vandaan, een linkervoetje. Het was een prima linkervoetje. Een beetje aan de lange kant en een beetje ingezakt in het midden, maar verder deed hij het prima en het lijf waar het voetje aan vast zat was er compleet tevreden mee. Het voetje zelf was ook een blij voetje. Hij werd soms in wat smalle schoenen gepropt en eens in de zoveel tijd kwam er een nieuwe schoen en daarmee ook een nieuwe blaar, maar dat mocht de pret niet drukken.

Tot op de dag dat het lijf besloot om te gaan hardlopen. Nog nooit had het voetje zoveel moeten verduren. In het begin viel het nog wel mee, toen waren de stukken nog niet zo lang, maar later kwam het geregeld voor dat het voetje meer dan een uur -soms zelf 2 uur!- heel hard moest werken. En daar werd hij een beetje moe van.

Zo moe dat het werken op een gegeven moment niet meer lukte en het voetje in elkaar zakte. Helaas net rond het 16 kilometerpunt van de CPC Halve Marathon waar het lijf aan mee deed. Dus het voetje mocht op dat moment niet uitrusten. Nee nee, het lijf wilde perse die 21.1 kilometer uitlopen. Arm voetje deed zijn best en hield het vol, maar kon daarna echt niet meer. Ook de dagen daarna was hij kapot, helemaal dik en blauw en stijf. Nee, werken kon echt even niet.

Dat merkte het lijf ook wel en dus werd het voetje een paar weken broodbnodige rust gegund. En langzaam maar zeker herstelde het kapotte bandje in het vermoeide voetje. Tot het lijf weer wilde gaan hardlopen, uit paniek protesteerde het voetje al na een paar kilometer, straks ging hij weer kapot. Tja, en dan? Het lijf ging toch echt die marathon lopen 3 november, of dat voetje nou stuk was of niet, maar gaf er toch de voorkeur aan om dat pijnloos te doen.

Dus werd de sportfysiotherapeut opgezocht. Deze onderzocht dat arme linkervoetje niet al te zachtzinnig en constateerde dat er niks meer kapot was. Wel was hij compleet overspannen, alle zijn spiertjes stonden strak en stijf en hij kon dus niet meer zo werken als dat hij gewend was. En dat deed pijn.

Het voetje liet een zucht van verlichting. Gelukkig, hij was in ieder geval niet kapot meer. Dat was een hele opluchting. Dus hij liet zich, wederom niet heel zachtzinnig, een paar keer losmasseren en hij beloofde dat hij samen met de kuitspiertjes meer ging rekken om zo wat soepeler te worden. En vorige week besloot hij dat hij wel weer aan het werk kon. Dus hij rende 3 keer een rondje, tot zelfs 7,5 kilometer, en hij deed 2 keer een lesje Insanity. Hij had geen centje pijn.

En zo kon het het dappere kleine linkervoetje het lijf weer verder helpen in de training op weg naar de New York City Marathon. Wat een opluchting!


-----
Ontvang nu al mijn blogs in je mailbox! Klik hier!

0 reacties: