Over onafhankelijkheid en onzekere ikjes

Ik heb altijd onafhankelijk willen zijn. Al was het van het weigeren van toelages van mijn pa zodra ik op mezelf ging wonen, het lenen van geld of de simpele dingen in huis kunnen doen (of in ieder geval weten wie of wat ik moest bellen indien ik het zelf niet kan). Sommige mensen zullen zeggen dat ik te veel zelf wil doen. Het punt is gewoon dat ik niet afhankelijk wil zijn van anderen.

No problem there. Dat was tenminste altijd mijn gedachtengang. En praktisch gezien klopt dat als een bus. Hypotheekje betalen, autootje laten fixen, een plantenbak in elkaar zetten... kom maar op.

Emotioneel gezien bleek het een compleet ander verhaal. Achteraf gezien logisch, als je met iemand bent wissel je stukjes van elkaar uit, je vormt een band die je met niemand anders hebt, iemand wordt een deel van jou. Logisch, maar niet iets waar ik rekening mee had gehouden. Dus toen Pat overleed, was ik niet alleen hem kwijt, maar ook ineens de helft van mezelf. Zodanig dat ik de persoon die me aanstaarde in de spiegel niet meer herkende. Nog steeds kan ik naar oude foto's van mezelf kijken, al zijn ze nog maar 2 jaar oud, en beseffen dat ik niet meer degene ben die op die foto staat. Tja, dan moet je jezelf opnieuw uitvinden en dan ga je weer verder toch?

Was het maar zo simpel. Want nu ik in een relatie zit die ondertussen echt serieus is geworden, blijkt dat Pats overlijden nog dieper in heeft geslagen dan ik dacht. En dan bedoel ik niet de onvermijdelijke schuldgevoelens en huilbuien. Dan bedoel ik dat het hebben van zo'n band me doodsbang maakt. Gisteren was ik bij een bruiloft van vrienden van Peter. Een mooie dag (en een heel mooi paar), maar tijdens de ceremonie waarbij er gesproken werd over de mooie toekomst die ze tegemoet gingen, de liefde die ze zouden hebben etc. dacht ik: "En dan gaat ie dood en dan ben je stuk." Zo. Die kan je in je zak steken.

Na zoveel jaar ellende is er een deel van mij wat niet gelooft dat het echt is opgehouden. Dus ik ben bang dat er meer volgt. Bang om weer iemand te verliezen. Want ik weet niet of ik dat aankan. Het maakt me onzeker, jaloers, voorzichtig. Dingen die ik niet wil zijn. En zo erg dat ik me op de donkerste momentjes wel eens afvraag of dit het nou waard is. Of ik misschien niet gewoon beter af ben in mijn uppie.

En dan kijk ik terug op de afgelopen jaren. Was het de pijn achteraf waard? Ja. Zonder twijfel. Wil ik dan toekomstige mooie jaren aan me voorbij laten gaan, terwijl ik weet dat ik iets goeds in handen heb? Alleen omdat ik bang ben? Terrified, om precies te zijn, maar toch?

Nee. Nee, absoluut niet, zelfs. Want ik weet dat het het waard is. Dat het het waard zal zijn. Dus tja, dan moet ik maar door die angst heen bijten. En tot de tijd dat dat helemaal gelukt is zal ik af en toe nog een zielig, onzeker wrakje zijn. Dus...

Hallo Zielig, Onzeker Ikje. Zullen we vriendjes worden?


-----
Ontvang nu al mijn blogs in je mailbox! Klik hier!

1 reacties:

Anoniem zei

Er niet meer zijn is niet hetzelfde als vergeten. Patrick is een deel van jou en zal altijd zo blijven. Grijp je nieuwe geluk, het is je gegund. Maak er SAMEN wat moois van en dan zal je nooit spijt hebben. En dipjes??? Jazeker, ook als je gelukkig bent zal je die hebben en houden, maar met geluk en mensen om je heen die van je houden worden die dalletjes makkelijker te nemen en sta je binnen de kortste keren weer aan de top. Voor ons ben je een topper en dat dalletje??? Ik ga er met mijn dikke buik inliggen en dan is ie al niet meer zo diep :-). Dan heb je geen toelage van mij willen krijgen maar krijg je dit van mij. xxx pa