Over dooie vogeltjes en schele monsterbabies

Over dooie vogeltjes...

Het was al weer een tijdje geleden, maar laatst was ik weer bezoeker van een Chinees Wok paleis. En hoewel er daarnaast nog volop keus was aan andere -niet altijd Chinese- gerechten (sushi anybody? Of frikadellen?), bestaat het grootste gedeelte van mijn eten ook echt uit wok. Deze keer ook uit een gerecht met knoflooksaus.

Ben je bekend met het dooie vogeltjes effect? Een standaard verschijnsel de dag na het eten van broodjes kebab of shoarma, of na een avondje tapas eten. Je weet wel, producten met flink veel knoflook. De volgende ochtend word je wakker met het idee dat er een vogeltje is overleden in je mond. Zo'n supersmerige the-day-after-garlic smaak. En geur. Dat ook. Oftewel het dooie vogeltjes effect. (Geen idee waar ik het over heb? Koop een bakje verse Aioli bij de AH en eet een paar lepels voordat je naar bed gaat. Zelfde resultaat als een avond tapas of 2 met knoflooksaus overladen shoarmabroodjes.)

Enfin, de knoflooksaus bij dit soort wokgelegenheden is over het algemeen redelijk mild. Over het algemeen. Deze keer niet. Deze keer was het ook geen dood vogeltje. Ook geen dooie merel. Nee, deze keer was het een volledige dooie Amerikaanse Adelaar. En zijn familie.

...en schele monsterbabies

Die knoflooksaus had ook tot gevolg dat ik medelijden had met de mensen in de bioscoop diezelfde avond. Gelukkig was het rustig om ons heen. Oh... zou het daarom zo rustig om ons heen zijn geweest? Dat kan natuurlijk ook.

Maar goed, het werd een avondje hersenloos vermaak. Pacific Rim. Er komen hele grote Aliens vanuit de zeebodem de aarde verwoesten en de mensheid heeft enorme robots gebouwd om ze tegen te houden. Verhaallijn in een notendop.

Hallo. Ik kom de wereld vernietigen...

Nou ben ik fan van aliens, vechtende robots die stoere geluiden maken en donderende soundtracks, dus ik moet bekennen dat ik me prima heb vermaakt. Niet te veel van verwachten en het is een leuk avondje film kijken.

Nou zijn er wel een paar dingetjes echt heel fout aan de film. Zeker in de tweede helft. Een door de stad denderende alien (genaamd Kaiju) wordt muzikaal ondersteund door een jaren 80 Godzilla tribute muziekje. Op zich wel passend, maar niet echt mijn ding. Maar waar ik echt van in een giechelstuip schoot? De dode Kaiju baby. De SCHELE dode Kaiju baby om precies te zijn. Deze komt heel indrukwekkend uit zijn mama's buik zetten om vervolgens te stikken door zijn navelstreng.

En daar ligt ie dan. 5 minuten in beeld. Met het puntje van zijn tong uit zijn bek en zijn schele oog. Alsof ie zo uit een cartoon in de film was gestopt. Het enige wat ik miste waren de kruisjes in zijn ogen. Ik heb me te pletter gezocht naar een plaatje ervan om jullie mee te laten lachen, maar helaas... nergens te vinden. Jammer, want hij was echt grandioos :)


-----
Ontvang nu al mijn blogs in je mailbox! Klik hier!

0 reacties: