Het baasje... volgens het beestje


"Kijk eens naar dat koppie. Nee echt, kijk eens goed. Zie ik er uit als een bijna 9 jaar oud konijn? Nee toch? Dat dacht ik ook niet. Zo voel ik me ook helemaal niet. Ik cross tenslotte nog net zo energiek rond de tafel. Maar eerlijk is eerlijk, de grijze haartjes beginnen al wel tevoorschijn te komen. Dat vind ik ook niet zo erg. Ik ben tenslotte ouder en wijzer geworden en dat mag je best zien. Ik ben toch nog net zo schattig als vroeger.

Wat trouwens wel vervelend is dat het baasje me vreselijk loopt te pesten met mijn leeftijd. En tegelijkertijd behandelt ze me alsof ze me net als paar maanden oud beestje heeft opgehaald uit de dierenwinkel. Als ze 's ochtends beneden komt, is het eerste wat ze zegt met een hoog piepstemmetje: "Hayo beestje!! Jij een knabbelstaafje? Kijk! Een groene!" Ok, ik geef toe, voor knabbelstaafjes stuiter ik mijn hok wel door, maar zeg nou eerlijk, zo praat je toch niet tegen een bejaarde?

Nee, de rest van de dag is niet veel beter. Als ze even weg is geweest dan begroet ze me met een jubelend "Oortje!!!" of "Neusje!!!" of in het ergste, en helaas meest voorkomende, geval  "Poepjeshoofd!!!". En als ze een paar daagjes weg is geweest dan begroet ze met "Mama is weer thuis!" Tuurlijk, ik ben wel blij dat ze weer thuis is hoor, maar echt... je zou denken dat ze jaren is weg geweest.

Wat wel heel fijn is, is dat ik mee mag proeven in de keuken. Na mijn knabbelstaafje eet ik mee met de cruesli van het baasje, als ze 's middags thuis is, eet ik mee met haar broodjes en meestal krijg ik bij het maken van de avondmaaltijd ook nog wel stukjes groente of fruit. Nadeel is wel dat ze vindt dat ik alles moet proberen. Zelf dingen waarvan ze al lang weet dat ik het niet lekker vind. Zoals komkommer. Of ijsbergsla. Blech.

Ook plaagt ze me altijd. Vooral mijn ruimtelijk inzicht, of gebrek daaraan eigenlijk, vindt ze hilarisch. He, ik kan er ook niks aan doen dat ik niet goed kan inschatten waar de bank staat en daardoor mis spring. Dus word ik uitgelachen door iemand die lang lang geleden op haar driewielertje frontaal tegen een vuilnisbak aan reed omdat ze dacht dat ie verderop stond. En dan zegt ze wat over mijn ruimtelijke inzicht... Of over mijn uitvallende haar. Moet zij nodig zeggen. Ik ben helemaal niet in de rui!

Maar goed, ik mag niet al te veel klagen. Ik heb het verder prima naar mijn zin. Ik snap alleen mijn mens niet altijd. Zou er ergens een gebruiksaanwijzing over zijn? Oh shit, daar is ze! Ik ben weg! Toedels!"

Opmerking van het baasje:

Nee, het beestje is niet in de rui. Echt niet hoor:


"He, dat is gemeen..."

-----
Ontvang nu al mijn blogs in je mailbox! Klik hier!

0 reacties: