2 jaar later

Vandaag 2 jaar terug overleed mijn stoere vent. Ik wil liever niet stil staan bij dit soort dagen, ik focus me liever op de mooie momenten, maar ja, ik kan er toch echt niet onderuit. Hoe hard ik ook probeer afleiding te zoeken, het is zo'n dreiging die steeds dichterbij komt.

Pat is nog altijd een groot deel van mijn leven. Op een heel andere manier dan in het begin, dat wel. In het begin had ik veel behoefte aan tastbare dingen. Een urn om naartoe te gaan. Zijn ring om mijn nek. Een dagboek vol met de brieven die ik hem elke dag, soms zelfs meerdere keren per dag, schreef. Een kaars die ik aanstak als ik naar bed ging en die de hele nacht brandde. Alles om maar het gevoel te hebben dat hij nog enigszins bij me was.

Dat bouwt zich langzaam maar zeker af. Het zijn kleine stapjes waar ik weken over nadenk, dingen die me wekenlang dwars zitten en wanneer ik ze dan eindelijk uitvoer zorgen ze voor enorme huilbuien. Want ze symboliseren mijn acceptatie van het feit dat hij echt nooit meer terug komt. En dat doet pijn. Het afdoen van de ketting. Het stoppen met brieven schrijven. Of, een van de belangrijkste dingen die ik de afgelopen paar maanden gedaan heb, het plaatsen van een nieuw naambordje. Maanden had ik naar dat bordje gestaard en het werd steeds pijnlijker om thuis te komen en zijn naam naast de deur te zien hangen. Want hij was er niet. En ik had geen stom bord naast de deur nodig om me daaraan te herinneren. En dat gold ook voor de ring en voor de brieven.

Waar het op neer komt is dat ik me steeds meer besef hem altijd bij me draag. Ik heb daar geen spullen voor nodig. Ik hoef mijn ogen maar dicht te doen en aan hem te denken en dan voel ik hem naast me zitten, hoor ik hem lachen of een suf grapje maken. En dat zijn de goede momenten, de melancholische moment die me laten glimlachen. De ongewenste momenten komen na verjaardagen, feestdagen, andere memorabele dagen, of zomaar, zonder reden. Het besef dat hij de Junior van Zusje nooit gekend heeft, me nooit zal kennen als Noortje Fysiotherapoortje of, heel simpel, me nooit zal zien met een bos lang haar... Het zijn van die suffe dingen die ineens kunnen inslaan als een bom.


En dan kan ik nog zo veel stapjes hebben genomen, dan ben ik na 2 jaar toch ineens weer een wrakje.


-----
Ontvang nu al mijn blogs in je mailbox! Klik hier!

2 reacties:

Quirina zei

Super mooi geschreven, brok in m'n keel. Ik voel zo met je mee. Warme knuffel voor jou x Quirina

Afra zei

he meisje! wat je schreef raakte me..tot tranen toe.. Patrick zal altijd bij je zijn..