Time to say goodbye

Vandaag heb ik afscheid genomen van een groot deel van mijn collega's. Een raar dagje. Ook omdat ik niet geheel en al vrijwillig weg ging. Ook omdat mijn collega's en zelfs mijn manager me niet helemaal vrijwillig lieten gaan. Maar ja, ik was toe aan een onbepaalde tijd contract en mijn werkgever was aan het reorganiseren, dus jammer de pammer, er kon gesteigerd en geescaleerd worden, HR says NO! en zij hadden het laatste woord.

Mooie kans voor wat nieuws. Nieuwe kansen blijken voor mij nogal goed uit te pakken, dus op zich is dit helemaal niet zo erg. Ik heb zelf nauwelijks hoeven solliciteren aangezien de werkgevers bij mij aan kwamen kloppen en hoewel ik op het moment nog geen contract heb getekend, heb ik geen twijfels dat ik in december, of op het laatste januari, weer aan het werk ben. Ik kan dus rustig gaan genieten van de vrije maand die ik voor mezelf had ingepland.

En toch was het vandaag een rare dag.  Donderdag was de laatste werkdag op kantoor, vrijdag werkte ik vanuit huis en vandaag kwam ik mijn spullen inleveren en als afscheid cupcakes uitdelen aan de collega's. Ik heb hier de hele week tegenop gezien. Met buikpijn van ellende zat ik in de auto. Uiteindelijk waren het een relaxte paar uurtjes en ben ik door het vele ouwehoeren toch wat langer blijven plakken dan de bedoeling was. Maar eenmaal terug in de auto toch even een paar traantjes gelaten.

De reden daarvoor is een beetje tweeledig. Een klein deel heeft te maken met het feit dat ik een beetje bang ben voor verandering. Nieuwe dingen zijn altijd een beetje eng. Ik doe ze altijd wel en meestal zijn ze ook geslaagd, maar ik moet er altijd eerst even flink lang over piekeren. Dus dat is niet het grootste probleem. Nee, ik heb gewoon enorm moeite met afscheid nemen. Het liefste had ik stiekem mijn spullen gedumpt en was er tussenuit geknepen. Maar aangezien ik mijn werk juist zo leuk vond vanwege de collega's, was dat niet echt een optie.

Het is niet alleen met werk, dat moeite met afscheid nemen. Dat geldt voor alles. Ik hecht me aan dingen, dieren, mensen, plaatsen en als ik daar gedag tegen moet zeggen, kan ik daar een dag flink van slag af door zijn. De gedachte dat mijn autootje ooit eens vervangen moet worden doet de tranen in mijn ogen springen, in het vliegtuig terug naar huis na mijn studie in Spanje heb ik lopen snotteren als een gek en ik heb dan ook een gierende hekel aan verhuizen.

Maar soms moet er nou eenmaal ruimte gemaakt worden voor nieuwe kansen...


-----
Ontvang nu al mijn blogs in je mailbox! Klik hier!

0 reacties: