Het sportleven na de marathon

Een van de meest gestelde vragen na New York is toch nog steeds: "En? Heb je al weer hard gelopen?" Ik kan daar met een heerlijk gelukzalig gevoel een hardgrondige "Nope." op laten horen. De hardloopschoenen staan sinds de marathon nog in de gang uit te rusten. En waarschijnlijk blijft dat de komende tijd ook nog wel even zo.

 De laatste tijd voor New York was het vooral lange stukken en zoals bekend was ik er wel een beetje klaar mee tegen die tijd en dat heeft mijn plezier in hardlopen wel even flink de kop ingedrukt. In tegenstelling tot de rest van het team heb ik dan ook helemaal geen last gehad van een zwart gat, maar juist van een enorme opluchting. Voor het eerst sinds maanden slaap ik weer goed.

En ik heb nu weer tijd over voor andere dingen! Nou vind ik hardlopen best leuk. Maar ik ben meer van de korte afstanden. 5 kilometer vind ik lekker. Even een half uurtje knallen. Genoeg om het hoofd (en de benen) leeg te trainen. Langer dan dan vind ik gewoon niet leuk. Dan ga ik me vervelen, waardoor ik juist extra ga nadenken. En als ik iets niet hoef te hebben is wel meer tijd om te piekeren. Dus als het weer lekker weer gaat worden, zal ik zeker de schoenen weer aantrekken. Maar niet zo vaak, of heel regelmatig.

Ik krijg gewoon geen kick van hardlopen. Als ik terug kom van een pittige training dan ben ik moe, voldaan, trots dat ik weer gelopen heb en wil ik lekker douchen en met de pootjes op de bank. Dat is het. En met dat gevoel is natuurlijk niks mis. Maar ik ben beter gewend. Als ik kijk naar het gevoel wat ik had als ik terug kwam na de vroegere pencak silat of karate lessen dan valt dat gevoel in het niet. Toen was ik kapot, brak, bont en blauw, wist ik dat ik de komende paar dagen kreupel zou zijn van de spierpijn, maar stuiterde ik de rest van de avond vol van endorfine door het huis en had ik ook de dagen daarna nog het gevoel dat ik de hele wereld aankon.

Ik heb gewoon heimwee naar het moment na een oefengevechtje, waarbij je elkaar -nadat je elkaar net een paar minuten lang heb geprobeerd in elkaar te meppen (of daarin bent geslaagd)- aankijkt met een brede grijns en vervolgens de hand schud met de opmerking: "Mooie trap. Dat gaat pijn doen." en je dan een vergelijkbare opmerking terug krijgt. Ik mis het gevoel van trappen en stoten, van het gevoel mijn hele lichaam te gebruiken, de wetenschap dat ik ass kan kicken en ja... ook de blauwe plekken en de spierpijn.

Dat zal voor de meeste mensen allemaal wel heel vreemd klinken. Maar voor mijn oude sportgenoten zal dat gevoel wel herkenbaar zijn. Niet voor niks was er bij pencak silat een woord voor. Een ORB. Oude Rode Bander. Iemand die na jaren sporten stopte omdat hij of zij er geen zin meer in had, maar die na een tijdje toch weer terugkwam. Omdat die kick verslavend is.

 November en december liggen de prioriteiten even bij het zoeken van nieuw werk, dus qua sport zal ik mezelf bezighouden met mijn lesjes Insanity. Dat is ook meteen een mooie periode om te bedenken welke vecht/verdedigingssport ik dan op wil gaan pakken. Want of ik wat nieuws wil of terug wil naar het oude bekende, daar ben ik nog niet over uit. Wat wel duidelijk is, is dat ik in het nieuwe jaar weer terug ga naar mijn sportwortels...

Ik kan niet wachten :)


-----
Ontvang nu al mijn blogs in je mailbox! Klik hier!

0 reacties: