Once in a lifetime

Vandaag landde ik na een week New York weer in ons koude kikkerlandje. Eindelijk was het afgelopen week zo ver, hetgeen waar ons hardloopteam de afgelopen 2 jaar voor getraind had, de New York City Marathon. Een week van uitersten.

Ik moet bekennen, ik had er geen zin in. Het doel is natuurlijk geweldig en het evenement ook, maar ik zat emotioneel gezien compleet aan mijn taks. De emoties rondom de hele marathon hadden me langzaam maar zeker helemaal platgeslagen. Daardoor was mijn training niet optimaal (ik zal maar niet vertellen hoe die eruit zag) en was ik zodanig overspannen dat ik al begon te huilen als ik een pakje boter bij de supermarkt was vergeten. Dus toen op de dag van aankomst in New York ook nog eens bleek dat ik een blaasontsteking had en even snel een dokter, apotheek en antibioticakuurtje moest zoeken, was ik er echt helemaal klaar mee.

De week begon dus niet lekker. Gelukkig werd het steeds beter. New York is niet zo groots en overweldigends als ik verwacht had. Het wow-effect was er niet echt en ik vond het persoonlijk te druk en te gehaast. Maar het is absoluut geen saaie stad. We hebben genoten van alle verkleedde mensen op Halloween, de zee aan gele taxi's, Times Square by night en natuurlijk het bijzondere 9/11 memorial. En natuurlijk konden we niet naar huis zonder Lady Liberty te hebben gezien, voor mij echt een van de hoogtepunten, ook vanwege het schitterende uitzicht op de skyline van de stad.

Maar ja, daar gingen we niet voor natuurlijk. Zondag was ie: De ING New York City Marathon 2013. Samen met de rest van Pat's Proud Runners en 50.000+ anderen stonden we die ochtend al vroeg klaar in de snijdende wind, te wachten om direct na het startschot de Verrazano bridge over te steken. Na 4 uur wachten was het om 10.55 mijn beurt, samen met de 2 andere meiden: Klara en Toma (beiden al eens eerder genoemd in dit blog :)) en Pat's vader. De Houwitzer schoot het startschot en daar gingen we dan, rustig aan om de spieren na al dat wachten weer even op te warmen.

De twee broers waren al eerder samen van start gegaan en hebben gezamelijk een geweldige tijd neer gezet. Pat's vader rende alleen en heeft na een zware tocht ook de heldendaad volbracht. Het duurde niet lang of wij meiden besloten: Dit gaan we samen doen, hier gaan we samen van genieten. Dus rustig aan, niet te snel van start en onderweg wat foto's en video's maken en genieten van al dat publiek langs de weg. Want hoe erg we er ook tegenop hadden gezien, zonder enige twijfel, het was he-le-maal geweldig! Al die mensen die je naam roepen (met mijn lekker Hollandse naam was dat soms Noortje, vaak Noordie, een keer Norway en meestal Noor...eh...tja?? da?? Go Girl!) en met de mooiste uitzichten in en over de stad was het onvergetelijk gaaf.

Overigens waren we na 30 kilometer niet zo veel meer aan het genieten. Het is maar goed dat we met z'n drieen hebben gelopen, want we hebben elkaar echt om de beurt uit de diepste dalen moeten trekken. Het hielp ook niet dat het een zwaar parcours was, met veel bruggen en heuvels. Maar we zijn continu blijven hobbelen, al deden we tegen het eind 3 kwartier over 5 kilometer.

Ik kan zonder enige twijfel zeggen dat het fysiek het moeilijkste is wat ik ooit heb gedaan. Na 30 kilometer wilde mijn lijf niet meer. En tja, dan moet je er nog 12,195. Op 39,5 kilometer begon ik te huilen. Niet alleen omdat mijn lijf niet meer wilde. Ook omdat ik wist: "Dit ga ik halen, het is gebeurt, het is nu eindelijke voorbij. Pat, dit is voor jou." De rest van het stuk hebben de tranen continu over mijn wangen gelopen en toen we na 5 uur en 36 minuten hand in hand de finishlijn over kwamen barstten we gezamenlijk in huilen uit. Opgelucht, trots, uitgeput.

We hebben hem gehaald. Onvergetelijk.

Helemaal kapot, maar I did it!


-----
Ontvang nu al mijn blogs in je mailbox! Klik hier!

2 reacties:

Anoniem zei

Super trots op je Noortje en alle vrienden en familie inderdaad you did it meid . Wat een wilskracht moed en liefde en dat huilen dat heb je verdiend voor jouw mannetje die je altijd bijgestaan heb en je maatje was heb je hem een schitterend cadeau gegeven xxxx Mirjam

Noortje zei

Dank je wel Mirjam!