In de wereld der werklozen

In alle eerlijkheid voel ik me nog niet vreselijk werkloos. Geen idee hoe werkloos moet voelen hoor, daar niet van. Vanaf het moment dat ik afstudeerde had ik werk en dat is nooit anders geweest. En ik had besloten om in november een maandje vrij te nemen, dus dat voelde ook niet werkloos, dat voelde als vakantie.

Dus voor mijn gevoel ben ik pas 14 dagen werkloos. En ik verveel me ondertussen een ongeluk. Het uitslapen vind ik heerlijk. Het idee van alle tijd in de wereld hebben ook. Maar ik ben gewoon niet geschikt om al die tijd te hebben. Ik voel me er een beetje nutteloos door.

Gelukkig worden de afgelopen 2 weken redelijk in beslag genomen van solliciteren. Ik verveel me, mijn bankrekening wordt ook niet heel blij van de huidige situatie, dus logischerwijs moet ik weer aan de slag. Ondertussen niet alleen omdat ik dat zelf wil, ook omdat de overheid dat wilt.

Om de bankrekening toch iets je blijer te maken heb ik namelijk een ww uitkering en daarbij is het verplicht om minimaal 4 sollicitatie-activiteiten per maand uit te voeren.I k heb er deze maand al 6 en ik heb alleen al komende week 2 afspraken, waar ik waarschijnlijk 3 activiteiten van kan opgeven. Tja, wat zal ik daar eens van zeggen... Het is op z'n zachtst gezegd een beetje fraudegevoelig.

Je kan diverse activiteiten doorgeven, maar hoeft nergens bewijs te leveren of aan te geven wat het resultaat van de betreffende activiteit was. Ik zou dus technisch gesproken kunnen gaan solliciteren op een functie waar ik absoluut niet geschikt voor ben -zeg, kinderleidster- met een brief die me bij voorbaat al laat afvallen -"Ik solliciteer omdat ik geld moet hebben."- en geen haan die er naar lijkt te kraaien. Nou ben ik pas anderhalve maand ingeschreven, dus wellicht moet ik nog ergens een keer op komen draven om dat bewijs te overhandigen, maar het voelt allemaal een beetje amateuristisch.

Nou helpt het ook niet dat er geen onderscheid wordt gemaakt tussen de ene werkloze en de andere, laat staan dat er gericht persoonlijk advies gegeven gaat worden, ookal wordt er beweerd dat het UWV je helpt om aan een baan te komen. In alle eerlijkheid, ik heb geen hulp nodig. Maar nee, ook ik moest deelnemen aan de online cursus solliciteren.

Ik snap dat er mensen zijn die als lasser op hun 16e het vak binnen rolden en daarna non-stop aan het werk zijn geweest en dat die bij het woord competenties met hun oren klapperen. Ik kan me voorstellen dat je dan even bijgespijkerd moet worden. Voor dat soort mensen is die cursus ook gemaakt. Voor mij... not so much. Ik heb nog braaf het grootste gedeelte van de cursus helemaal gekeken. Totdat ik bij de module "Netwerken" kwam. Door de lieftallige dame op mijn scherm werd me uitgelegd: "Dat er tegenwoordig een website is waarmee je kunt netwerken met (oud)collega's en werkgevers. Deze website heet LinkedIn." En toen ging mijn licht uit.

De rest van de cursus heb ik blindelings doorgeklikt. Ik voelde me er gewoon dommer van worden. Uiteindelijk bleek dat ik er ook daadwerkelijk dommer door geworden was, getuige het feit dat ik een dag later een volledige dag te vroeg op kwam dagen voor een sollicitatiegesprek. Op tijd komen... ik breng het naar een hoger niveau...

Geen sollicitatiecursussen meer voor mij dus.


-----
Ontvang nu al mijn blogs in je mailbox! Klik hier!

0 reacties: