Over de naampjes van beestjes en in slaap vallen op de bank

Over de naampjes van beestjes...

Hoewel ik vaak sport aan heb staan op tv is er eigenlijk niks wat ik echt volg (uitgezonderd natuurlijk het Nederlands Elftal). Peter daarentegen is een voetbalfan en liefhebber van de Tour de France, dus tegenwoordig staat er regelmatig voetbal op en was ik min of meer verplicht om uren naar een stel fietsende mannen te kijken.

Meneer speelt ook mee in allerlei voetbal/fiets voorspel-de-uitslag-spelletjes. Omdat ik over het algemeen geen idee hebt van het wie, wat, hoe en waar (ja, ik weet nog wel wat buitenspel is) vraag ik vooraf maar gewoon voor wie ik moet juichen en dan krijg ik wel te horen wie in zijn virtuele teampje staat opgesteld.

Ik versta dat in eerste instantie vaak verkeerd. Zo moest ik laatst juichen voor iemand van wie ik de naam niet meer weet en Denswil. "He wat? Benson en Dwarsville?"dat vond ik zo grappig klinken dat ik een half uur heb lopen giechelen. "Neehee, Denswil." "Hahahahahaha, Dwarsville, nee, Dwarslaesie, hahahahahahaha!" Bij Strootman verstond ik Stroopman, dus die arme man heet bij mij nu Stroopwafel. En met het wielrennen was Kittle favoriet. "Kietel?" "Ja, die." "Als in, Kietel-me-Elmo?" "Ehm... zoiets." De rest van de Tour heb ik gevraagd hoe het met Elmo ging. Enfin. Beestje, naampje. Details.

...en in slaap vallen op de bank

Tja, zoals hierboven al vermeld staat Eurosport hier regelmatig aan. Alleen voetbal, biathlon en wielrennen vind ik echt niet boeiend, maar voor de rest vind ik het altijd perfect om aan te hebben staan terwijl ik met andere dingen bezig ben. Het heeft iets rustgevends. Sportcommentaar is dan ook geweldig om op de bank bij in slaap te vallen.

Tja, je ziet daar al een probleempje denk ik. Ik, die moet gaan juichen voor deze of gene, en daarbij de onbedwingbare behoefte om op de bank in slaap te vallen. Ik probeer dat meestal nog tegen te houden, dus luister ik gewoon intensief met mijn ogen dicht en reageer ik nog op commentaar. Maar ja, dat commentaar is zo rustgevend. Dus op een gegeven moment ben ik zo goed als weg.

Maar niet helemaal. Er wordt tenslotte nog aangemoedigd, wat betekent dat ik af en toe een oog open doe en gluur naar het opgewonden standje tegenover of naast me. Of als ik de naam opvang van degene die ik toe moet juichen. Dan hoor ik in mijn benevelde staat "...en daar gaat Denswil...", schiet ik overeind, bléér "Go Dwarslaesie!" en zak weer terug in mijn doezeltje. Negen van de tien keer heb ik geen idee wie er gewonnen heeft...


-----
Ontvang nu al mijn blogs in je mailbox! Klik hier!

0 reacties: