Over LATjes en makelaars

"Lenzen check, pil check, ondergoed check, kleding voor morgen en overmorgen check, sokken... sokken... Oh, mijn laptop niet vergeten. Heeft het Nijntje genoeg voer, hooi, eten en drinken? Mooi." Dikke knuffel aan het harige monster. "Dag beestje, mama is over twee nachtjes weer thuis. Goed op huisje passen he." Tassen in de auto en gaan met die banaan. En er halverwege achterkomen dat ik toch eigenlijk dat ene ding vergeten ben. *zucht* Laat maar, ik kan wel even zonder...

Tja, dat soort taferelen krijg je als je in de Flevopolder woont en het vriendje in een dorp tussen Amsterdam en Utrecht. LATten noemen ze dat. Living Apart Together. Dat is een tijdje leuk, maar het is vooral heel onpraktisch en chaootjes zoals mij die graag een vaste plek hebben om tot rust te komen, worden een beetje kriebelig van al dat heen en weer gereis. Bovendien begin het Apart gedeelte vervelend te worden zodra je de behoefte krijgt om elke dag naast elkaar wakker te worden. Dus werden er langzaam plannen gemaakt voor Living Together.

Zijn huis is te klein, mijn huis te zwaar beladen, dus we waren het er snel over eens dat er een nieuw stulpje gekocht moet worden. Ok, dat is duidelijk. Een compleet nieuw begin dus. Maar ja, dan moeten er toch echt twee huizen de verkoop in. Je snapt het al, voor mij met mijn afscheidsangst, mijn gehechtheid aan dingen en plaatsjes, de mooie herinneringen aan dit huis en natuurlijk niet te vergeten het feit dat sowieso gewoon een geweldig huis is... dit gaat niet altijd even makkelijk worden. Nog even afgezien van de huidige tijd en huizenmarkt.

Maar goed, er werd onderzoek gedaan naar wat er in de buurt allemaal te koop stond en voor welke prijs en ik kreeg al een beetje buikpijn. Want ik kan hoog en laag springen, ik heb in een goede tijd mijn huis gekocht en ga hem in een slechte tijd verkopen. Ik ben realistisch genoeg om te weten dat ik niet eens kan vragen wat ik er zelf voor betaald heb. Toen ik dat eenmaal had geaccepteerd, was het tijd om een paar makelaars langs te laten komen.

Ik heb nog nooit een huis verkocht. Geen idee hoe dat er aan toe ging, laat staan dat er veel verschil zou zitten tussen de makelaars. Dus gewoon maar vergelijkend warenonderzoek doen, dacht ik. Een plaatsing op Funda was een vereiste. Dus eerst op Funda gekeken wie er allemaal waren, wat ze allemaal te koop hadden en voor wat voor prijzen. Zou mijn huis daar tussen passen? Dus aan het eind van de week kwamen er verspreid over drie dagen vier makelaars langs om mijn stulpje te bekijken.

Makelaar 1 had zich niet voorbereid, ragte met een rotgang mijn huis door terwijl ie 3 dingen opschreef en heeft daarna vooral de rest van de tijd me geprobeerd duidelijk te maken waarom ik mijn huis voor zo'n belachelijk lage prijs moest verkopen. Ok, dacht ik, als alle makelaars zo zijn, dan gaat de verkoop een heel vervelend proces worden. Geen al te beste eerste indruk. Maar goed dus dat nummer 2 en nummer 3 beiden wel prettig waren. Niet alleen qua prijs, maar ook hadden ze zich voorbereid en namen ze de tijd. Gelukkig, een beetje aandacht. Nummer 4 was wel aardig, maar de vraagprijs beviel me niet zo. Bleef de keuze dus tussen nummer 2 en 3.

Nog zo'n dingetje. De kosten. Je zou denken dat ze allemaal op dezelfde manier kosten in rekening brengen, maar ook dat is niet het geval. De ene rekent wel opstart kosten, de andere weer niet. De meesten rekenen een percentage van de verkoopprijs, maar je hebt er dus ook die een vast bedrag vragen. Inclusief btw, exclusief btw. Het vergelijkend warenonderzoekje bleek een goed plan.

Uiteindelijk heb ik gekozen voor makelaar nummer 3. Die liet er geen gras over groeien. Hij kwam meteen langs om de overeenkomst tot verkoop te laten ondertekenen, de afspraken te maken over bezichtigingen, borden in de tuin (geen, aangezien er al 2 in de straat staan. Anders zie je door de borden het huis niet meer. Dus het worden posters achter de ramen) en het ophalen van de sleutel en een dag later belde de fotograaf om een afspraak te maken voor de foto's en lagen de Te Koop posters op mijn deurmat. Shit jongens... ik hou van doorpakken, maar dit gaat allemaal wel erg snel.

Die posters sudderen nu nog even op de eetkamertafel. Vrijdag komt de fotograaf, dan hang ik ze wel op. Even de boel laten bezinken. Dan is het niet zo'n schok als ik begin volgende week mijn eigen huis op Funda zie staan. En dan maar hopen dat er liefhebbers zijn voor een prachtige, perfect onderhouden woning (zelfs de makelaars waren onder de indruk van het perfecte spuitwerk op de muren), rustig gelegen naast het water, maar dichtbij station en centrum, met een schitterende vloer, een enorme tuin en een eigen oprit waar makkelijk 2 auto's passen. (ja, de link gaat uiteraard met de wereld gedeeld worden zodra ik die heb. Social Media, do not fail me!)

Want dan kunnen we verder met de leuke dingen... Huisjes kijken!!


-----
Ontvang nu al mijn blogs in je mailbox! Klik hier!

0 reacties: