Leren bruiloft

Het is raar om te bedenken dat ik 13 jaar geleden mijn leven met Pat begon en 3 jaar geleden met hem trouwde, terwijl ik 3 weken terug de fles champagne opentrok om het 1 jaar samenzijn met Peter te vieren.

Er kleeft ondertussen geen schuld meer aan die gemengde gevoelens. In het begin nog wel. Schuld tegenover Pat, omdat ik iemand anders had. schuld tegenover zijn ouders, broer, zusje, opa, alle mensen die dicht bij hem stonden. Schuld tegenover Peter, omdat die zat opgescheept met een vrouw die regelmatig de ogen uit haar kop huilt vanwege een andere man. Oftewel, tegenover Jan Alleman en zijn appelboom. En dat is vermoeiend kan ik je vertellen.

Ondertussen is dat niet meer zo. In ieder geval een heel stuk minder. Mijn hart is groot genoeg om Peter zijn eigen plek te geven naast het gat dat Pat heeft achter gelaten. Ze staan beiden op nummer 1. Pat in mijn verleden. Peter in mijn heden en hopelijk ook in mijn toekomst. Ik hoef helemaal niet te kiezen, ik mag tegelijkertijd van ze houden. Ik weet nu dat dat kan, en dat dat mag.

Ik kan niet veranderen hoe anderen over mijn acties denken. Ik kan ook niet veranderen wat ik doe en wat ik voel. Het enige wat ik kan is accepteren dat er soms mensen zullen zijn die het moeilijk hebben met mijn nieuwe leven. Ik respecteer dat en probeer daar zo veel mogelijk rekening mee te houden. Maar schuldig, nee, dat niet meer.

Niet dat het altijd even makkelijk is. Loslaten is niet makkelijk. Maar het maakt me uiteindelijk wel gelukkiger, mijn hart lichter. Zodat ik op dagen zoals vandaag met geluk en liefde naar het verleden kan kijken en tegelijkertijd naar de toekomst.




-----
Ontvang nu al mijn blogs in je mailbox! Klik hier!

1 reacties:

Afra zei

Wat mooi gezegd meisje!