Noortje Nog-Even-Niet-Fysiotherapoortje

De oplettende lezer zag het natuurlijk al in mijn oudejaarsblog. Het stoppen van de studie. Want dat heb ik ondertussen officieel gedaan. "Ja maar... je vond het zo leuk! Waarom dan??" Daar kan ik lang en kort antwoord op geven. Het korte antwoord zou zijn: "Omdat een studie erbij gewoon te druk is." Maar, je snap het al, dit is een blog, dus ik ga jullie vergasten op het lange antwoord.

Ik wil namelijk ook eens een "normaal" leven. Werk, relatie, sociaal leven, niet perse in die volgorde. Ik heb namelijk nog nooit gewoon kunnen werken. Het was altijd werk, relatie, sociaal leven en dat Duiveltje genaamd Kanker die steeds de hele boel onder scheet.

Pat werd ziek toen ik mijn eerste werkstage liep, dus vakantiedagen opnemen voor de operatie. Tijdens mijn eindexamenonderzoek kreeg hij zijn eerste chemo's, dus ging ik eerder weg om naar het ziekenhuis te gaan. De eerste twee dagen van mijn eerste echte baan moest ik vrij nemen, weer vanwege ziekenhuisopname. In de eerste week van de volgende baan moest ik activiteiten afzeggen omdat er ziekenhuisbezoeken gepland stonden. Tijdens mijn eerste echte opdracht bij de tweede baan kreeg ik mijn eerste burn-out. De maanden tussen het tekenen van het contract bij de derde baan en het ingaan daarvan (daar zat bijna een half jaar tussen) volgde burn-out nummer twee, die bijna naadloos overliep in de volgende nadat Pat een maand voor de start bij deze derde baan overleed. En toen ik eindelijk weer fit genoeg was om het werk weer op te starten, had ik zodanig de behoefte om mijn gedachten te verzetten dat ik niet alleen trainde voor een marathon, maar ook nog eens begon met een opleiding. Ja, soms heb ik echt briljante ideeën...

En hoe leuk die opleiding ook is, hoe graag ik in de toekomst ook verder wil met fysiotherapie, op dit moment wil ik rust. Ik wil alleen maar werken, zonder steeds de achterliggende gedachte dat er weer iets aan de hand is, dat ik weer naar het ziekenhuis moet, dat er weer een lang stuk hardgelopen moet worden, dat er weer geoefend moet worden of huiswerk op me ligt te wachten. Niet alleen begon het me vreselijk tegen te staan, zodanig dat ik er echt chagrijnig van werd, de cijfers die ik haalde waren wel voldoende, maar ik was er toch niet echt tevreden mee. Er zit meer in, maar op het moment komt dat er gewoon niet uit, en dat maakt het extra frustrerend. Dus na lang nadenken en een goed gesprek met Pa, besloot ik maar de knoop door te hakken.

In de toekomst kan je wellicht nog steeds terecht komen bij de praktijk van Noortje Fysiotherapoortje, maar de komende paar jaar nog even niet. Noortje gaat namelijk genieten van het simpele leven :)


-----
Ontvang nu al mijn blogs in je mailbox! Klik hier!

3 reacties:

Anoniem zei

een gewoon leven is je zo vreselijk gegund, je hebt t verdiend. Geniet van het leven, adem je "vrije lucht" in en LEEF!! We zijn zo wie zo trots op je. xxx pa

Jane zei

Geniet er maar lekker van lieve Noor! Gewoon werken en daarna niks!!! Heerlijk !!

Noortje zei

Dank jullie wel! *knuf*