Over de naïviteit over privacy

De eerste keer dat ik geconfronteerd werd met het feit dat alles wat je online plaatst zichtbaar wordt voor anderen, was toen ik als bijkomende werkzaamheid binnenkomende sollicitaties ging screenen. De jongen die best een leuke brief had geschreven, maar zijn Hyves (ja, toen nog Hyves) vol had staan met vulgaire teksten en naakte vrouwen had toch echt geen schijn van kans. Zelf had ik toen ook al Hyves, en hoewel er niet zo veel opstond, maakte die ervaring me nog bewuster van de dingen die ik ging plaatsten.

Offline is al een belangrijk deel van mijn leven bekend. Telefonie-providers zijn wettelijk verplicht software te installeren waarmee de overheid gesprekken kan analyseren en indien nodig kan aftappen. Banken volgen geldstromen om fraude te voorkomen. Elk telefoontje en elke betaling die ik doe wordt geregistreerd. Dat wordt allemaal digitaal opgeslagen. Dus zelfs al ben ik niet online, mijn gegevens zijn dat wel.

Alles wat je online doet wordt gevolgd. Je gelooft me niet? Het is je nog nooit opgevallen dat wanneer je online naar een vakantie hebt lopen zoeken, je op je Facebook ineens suggesties krijgt die te maken hebben met vakantie? Tracking cookies noemen ze dat. Ja, dezelfde dingen die je moet accepteren als je de Telegraaf of nu.nl fatsoenlijk wilt kunnen lezen.

Sterker nog, op het moment dat je dit blogje leest, kan ik zien op welke manier je op mijn site terecht bent gekomen, wat je daar allemaal gedaan hebt, of je hier vaker komt gluren, wat voor device je gebruikt en globaal vanaf welke locatie je me komt bezoeken. Ik weet nog net niet hoe je heet. En dan heb ik alleen maar een supersimpel gratis tooltje tot mijn beschikking om dat in te zien. Voor de lol. Voor een blog met zo'n 50 bezoekers per week. Denk je eens in wat die grote organisaties dan wel niet kunnen. Ik weet uit ervaring dat er (hele gerichte!) marketingacties worden uitgevoerd op de resultaten van die analyses.

Ik gaf bewust een gedeelte van mijn privacy op toen ik ging bloggen en nog meer toen ik besloot over te stappen op Facebook. Het laatste gedeelte van mijn privé-informatie kwam op straat te liggen toen ik een eigen domeinnaam aanschafte. Ik ben me ten alle tijden bewust geweest van het feit dar ik hierdoor steeds grotere gedeelten van mijn privacy opgaf. Voor gemak en entertainment.

"Maar!" hoor ik je roepen, "ik heb geen blog en ik plaats geen dingen online die niemand mag weten. Dus mijn gegevens krijgen ze niet." Niet? Echt niet? Denk eens goed na. Heb je je telefoonnummer aan Facebook of Google gegeven omdat het zo makkelijk zou zijn om je account te achterhalen als je niet meer weet hoe je in moet loggen? Heb je de voorwaarden geaccepteerd van dat spelletje op Facebook of die app op je telefoon, waarin staat dat ze gegevens op je tijdslijn mogen plaatsen en inzien en toegang mogen krijgen tot je contacten? Krijg je standaard beveiligingsupdates op je computer waarvoor gegevens moeten worden uitgewisseld met het hoofdkantoor? Ja he. En hoe vaak heb je online Algemene Voorwaarden geaccepteerd die je eigenlijk helemaal niet hebt gelezen?

Ik snap de drukte rondom de Facebook overname van WhatsApp dan ook helemaal niet. "Facebook krijgt nou toegang tot mijn privé-gegevens!" Alsof je nooit berichten plaatst dat je met Tante Jo een cappuccino aan het drinken bent op dat leuke terrasje in Uithoorn, met je locatie-bepaling aan, Tante Jo,die al haar berichten openbaar aan de wereld toont, getagd en een post van een paar dagen terug waarin je je nieuwe TV laat zien, gevold door een openbare post waarin je je te koop staande huis aan de Appelweg te Amersfoort aanprijst. Niet alleen een crimineel vind dat soort gegevens heel interessant, ook Facebook kan daar veel meer mee dan de prive-berichtjes die jij uitwisselt met je vrienden of geliefde.

"Maar Facebook krijgt zo veel te veel macht. Zo'n monopolie is niet goed." Ik kijk nu nu naar het Windows-icoontje onder in mijn beeldscherm en naar het Google logo bovenin beeld. Ik kijk opzij naar dat schattige digitale appeltje van mijn collega en naar het Microsoft-document dat 3 van de vier mensen om me heen open hebben staan. Monopolie huh. Ik zeg niks meer.

Ik vind die mensen die ineens uit paniek overstappen van WhatsApp naar een andere messaging-dienst een beetje naïef. Misschien dat ik een beetje cynisch ben, maar het verbaast me dat zoveel mensen zich nog illusies maken over hun online privacy. Ook een beetje raar dat deze mensen, blijkbaar toch zo anti-Facebook, wel mooi hun Facebook-accountje aanhouden. Blijkbaar is privacy toch minder belangrijk dan online spelletjes spelen en vriendjes volgen.

Maar goed, wat ik zeg, ik zal wel een beetje cynisch zijn. Dan stappen we gewoon massaal over naar Telegram. Want ja... de Russen staan namelijk WEL bekend om hun mensenrechten en privacy...


-----
Ontvang nu al mijn blogs in je mailbox! Klik hier!

2 reacties:

malu zei

Goede blog! En ben het 100% met je eens.

Ook zo geniaal: www.speld.nl/2014/02/21/whatsapp-opvolger-naive-garandeert-privacy

Noortje Merks zei

Oh, die is inderdaad goed :)
De Speld blijft heerlijk!