Dag lieve Bloempje

9 jaar geleden stonden Pat en ik in de dierenwinkel, voor een hok met een stel konijntjes van een paar weken oud. Eentje viel op, met een vachtje in 3 verschillende kleuren, parmantig rechtopstaande oortjes en een dappere eerste begroeting. Op slag verliefd, het konijntje ging mee naar huis. Bloempje werd ze gedoopt. Zo klein dat ze nog op mijn hand paste.

 Vreselijk nieuwsgierig was ze, maar ook een kleine bange poeperd. De eerste keer dat ze haar hok uit mocht en ze vrij de woonkamer rond mocht, duurde het 3 dagen voordat ze haar hok uit durfde te springen. Hetzelfde toen ze de tuin in mocht. Maar dan had ze ook de smaak te pakken en wilde ze met geen mogelijkheid haar hok weer in.
 
Dat hok wisselde overigens regelmatig. Ze hield nogal van knagen. Zodanig dat het regelmatig gebeurde dat ze ook daadwerkelijk een gat in het hok geknaagd had...
 
Het was een kleine vreetzak. Wortels, knabbelstaafjes en cruesli waren haar favoriete snacks, maar ook voor venkel deed ze wel extra sprongetjes. Niet voor komkommer. Komkommer was vies. Zo vies, dat als je dat te lang voor haar neusje hield ze het ging aanvallen.
 
Het beestje was ons kindje. En daarna mijn kindje, mijn lieve wollige balletje troost. Het enige levende wezentje die wist hoe het was om "samen" te zijn. De enige die zich nog kon herinneringen hoe het was als papa dreigde om haar staartje kaal te scheren, een wandelende herinnering. Ik moest er niet aan denken dat het beestje er ooit eens niet meer zou zijn. Maar ja, ze begon natuurlijk al een respectabele leeftijd te bereiken.
 
Maandag werd het beestje ziek. Ineens stuiterde ze niet rond voor haar ochtendknabbel, maar zat ze me sip aan te kijken. Alleen maar liggen, dat wilde ze. Eenmaal bij de dierenarts bleek dat haar darmpjes niet meer werkten. Dat werd medicijntjes geven en dwangvoeren. Dus besloot ik 3 dagen vanuit huis te werken en het beestje te verzorgen. Na 2 dagen dwangvoeren vond ze dat niet heel leuk meer.
 
Woensdag leek het beter te gaan. Ze begon zelf weer wat hooitjes te eten. En omdat dat het enige was wat ze at, had ik het hele huis vol liggen met hooi en bakjes hooithee zodat ze altijd iets tot haar beschikking had. En dat werkte goed.Vrijdagochtend kwamen er zelfs weer poepjes uit en werd Peter 's ochtend het bed uit gestuiterd door een uitzinnige ikke: "POEP! POEP! ZE HEEFT POEP! HET BEESTJE HEEFT POEPJES!"  's middags deed ze weer een drolletje en at ze zich scheel aan paardenbloemen. Dat ik mijn kleed weg moest gooien omdat het onder de plasvlekken (en -geur), hooitheevlekken en hardnekkig vastzittende stukje hooi zat, vond ik dan ook een kleine opoffering.
 
Maar helaas. 's Avonds ging het ineens weer minder. Zodanig dat ik om 5 uur 's ochtends op de zaterdag bezorgd naast haar hokje zat. Weer naar de dierenarts. Deze keer een infectie en een parasiet. Maar het kon nog beter gaan, dus hup, meer medicijnen mee. Ondertussen had ik zodanig veel geld uitgegeven aan de dierenarts dat ik er 14 nieuwe konijntjes van had kunnen kopen. Alles voor mijn beestje.

Het hielp alleen niet. Gistermiddag nam ik haar mee naar Mijdrecht, zodat ik haar in de gaten kon blijven houden. Maar ze wilde niks meer. Slap lag ze in haar hok, er was geen beweging meer in te krijgen. Uiteindelijk ben ik met haar op de bank gaan liggen, totdat ze zielige geluidjes begon te maken. Nog een laatste stuiptrekkinkje en Bloempje was op weg naar de Grote Achtertuin. Vanmiddag kreeg ze een mooi plekje in de achtertuin.

Dag, mijn lieve Bloempje. Ik zal je missen.







0 reacties: