Girl power

Afgelopen zaterdag was het internationale vrouwendag. Elk jaar zie ik hem langskomen en ik vraag me ook nog elk jaar af op welke dag deze nou eigenlijk valt. Ook dit jaar weer. Google vierde het met een mooi plaatje op de vrijdag al, Wikipedia beweert dat het toch echt de zaterdag was. Ik heb er nooit echt bij stil gestaan. En eigenlijk is dat raar.

Voor wie zich af vraagt waarom er eigenlijk een internationale vrouwendag bestaat, hier is daar genoeg informatie over te vinden (overigens ook over de verwarring rondom de datum :)). Ik durf mezelf geëmancipeerd te noemen. Toegegeven: Ik ben wel gemakszuchtig geëmancipeerd. Ik zal zelf niet op de barricades gaan staan of het vrouwenrecht actief promoten. Ik ruk je wel je strot uit als je durft te beweren dat mannen beter zijn. Je kan me ook niet kwader maken dan me "maar een meisje" of "maar een vrouw" te noemen. Ik heb er geen moeite mee om te accepteren dat mannen van nature beter zijn in andere dingen dan vrouwen, het lichaam en de hersenen zijn nou eenmaal anders gebouwd, maar die hele notie van mannenberoepen/vrouwenberoepen, mannensporten/vrouwensporten, ik vind het complete onzin. Er is geen beter of slechter.

Net zoals het hele idee van Man werkt, Vrouw staat in de keuken en verzorgt de kinderen. Natuurlijk is het geen enkel probleem als je daarvoor kiest, maar dat is dus meteen het hele idee: Het is een keuze. Je MAG kiezen. Tegenwoordig. Vroeger dus niet. Er hebben hele generaties gevochten voor de tegenwoordig "normale" dingen. Stemrecht. Het recht om te kiezen of we willen trouwen, een opleiding willen doen of juist niet. Het recht om uberhaubt te kiezen of we kinderen willen.

Daarom vind ik het eigenlijk ook een beetje vreemd dat ik nooit stilsta bij de dag die toch symbool staat voor dat recht om te kiezen. Want ik zou niet zijn wie ik nu ben als we dat recht niet hadden.

Ik ben wie ik ben mede omdat mijn ouders me hebben opgevoed in de veronderstelling dat ik alles kan wat ik zou willen als ik er maar mijn best voor doe. Dat ik niet minder ben dan enige man en dat ik prima voor mezelf kan zorgen en voor mijn eigen onderhoud niet van een man verantwoordelijk ben. Ik kom uit een familie van sterke vrouwen. Lichtelijk excentriek soms, maar sterk, dat zeker. Mijn moeder werd opgevoed door een alleenstaande vrouw die zich, zelfs nu ze al dik in de 70 is, uitstekend zelf kan redden en de moeder van mijn vader was lid van de vrouwenbond en hoewel ze tegenwoordig wat minder begint te worden (wat ook mag, zo ver in de 80), was ze vroeger een formidabele vrouw.

Maar stel dat we al die rechten die we nu als vanzelfsprekend beschouwen niet hadden gehad. Dan had ik waarschijnlijk nooit het werk gedaan wat ik nu doe, want er zou van me verwacht worden dat ik het huishouden zou verzorgen, dus het zou niet vanzelfsprekend zijn geweest dat ik naar het hoger onderwijs ging, laat staan dat ik zelf een half jaar in Spanje zou zitten en vervolgens zou kiezen voor een "mannenberoep". De "mannensporten" waar ik een voorliefde voor lijk te hebben, waren waarschijnlijk ook niet normaal geweest. Misschien had ik het wel gewild. Maar gekund... dat is maar de vraag. Nu kan ik alles als ik maar wil, omdat ik ook de mogelijkheden ertoe heb.

Ik zou altijd een sterke vrouw geworden zijn, juist vanwege die bepalende invloed van die sterke vrouwen. Maar wat voor invloed zou het hebben van geen keuze, van minder recht, gehad hebben op dat kleine recalcitrante neiginkje dat ik heb? Want is dat mijn eigen, genetische recalcitrante neiginkje, of een omgevingsgerelateerd recalcitrant neiginkje?. En hoe zou zich dat geuit hebben? Zou ik nog steeds mijn eigen plan getrokken hebben en mijn eigen mogelijkheden hebben gemaakt? Zou ik me hebben geschikt in mijn lot? Of zou ik gewoon een vreselijk bazige huisvrouw en ongelukkige moeder zijn geworden? Mijzelf kennende denk ik het laatste.

Ik mag dus in mijn handjes knijpen dat ik in de huidige generatie geboren ben, in dit land. En daar zou ik eigenlijk eens vaker bij stil moeten staan.

0 reacties: