Op de culturele tour: Ietwat beledigd

Ik ben een grote fan van Guido Weijers. Bijna al zijn DVD's staan in de kast en mocht het zo zijn dat ik nog kaartjes kan bemachtigen voor een van zijn shows bij mij in de buurt, dan betekent dat voor mij een heerlijk avondje lachen. Peter daarentegen was nog nooit naar Guido geweest. Maar die zag wel ineens in het theaterprogramma dat er een show aankwam en zowaar: Hij was nog niet uitverkocht! Op het balkon, op de allerlaatste rij, maar wij waren er afgelopen zaterdag bij in die prachtige oranje pukkel in Lelystad.

Het was weer een leuke avond. Doordenkertjes, reflectiemomentjes en vooral heel veel lachen. Nou maakt hij altijd grappen over iedereen. Soms hard, maar extreem over het algemeen niet. En vrouwen zijn altijd een dankbaar onderwerp. Maar deze keer... deze keer ging hij toch echt veel en veel te ver!

"Er is nog een categorie vrouwen he. En die categorie mag van mij meteen standrechtelijk geëxecuteerd worden." Oh jee, denk ik. Nou komt het. In mijn gedachten kwamen de Barbies van deze wereld al voorbij. Daar kon ik me nog best wat bij voorstellen. Maar nee. "CUPCAKE-BAKKENDE vrouwen!"

*geschokte stilte*

Bij mij in ieder geval. Maar wat er ook in de show werd aangestipt: Mijn brein lult alles achteraf wel weer recht. Dat deed mijn brein dus gewoon maar meteen. Nee nee, daar bedoelt ie mij niet mee. Ik ben gewoon 'een vrouw die cupcakes bakt', geen 'CUPCAKE-BAKKENDE vrouw'. Ja mijn lieve lezers, dat is een wezenlijk verschil. Dat is het verschil tussen 'een vriendin' en 'mijn vriendin'. Het ene is... gewoon... neutraal. Het andere mag standrechtelijk geëxecuteerd worden. De cupcakebakster dan he. Niet je vriendin.

Enfin, ik voelde me dus, na die eerste geschokte seconde, niet zo heel erg meer aangesproken. De ontkenningsfase noemen ze dat.

Die fase duurde helaas niet zo lang. Want blijkbaar was ik niet de enige die zich een beetje aangesproken voelde, getuige de opmerking dat hij na een vorige show werd aangesproken door een ietwat beledigde vrouw die hem fijntjes informeerde dat cupcakebakken allang uit was. Er was nu iets nieuws. En op het moment dat ik tegen Peter fluister: "Uhu, Cake-pops." denk ik: Awwww crap, ik weet het ook gewoon. "POP CAKES!" Damn.

Dus ik moet de hand in eigen boezem steken (niet letterlijk, openbaar gebouw hier) en bekennen dat ik val in de categorie CUPCAKE-BAKKENDE vrouw. Dat standrechtelijk executeren vind ik persoonlijk dan ook niet zo'n heel goed idee. Tenzij dat betekent dat je me bekogeld met mijn eigen cupcakes. Daar zie ik de lol dan nog wel van in. Zou anders zo zonde zijn, nooit meer die heerlijke appel-cupcakes met kaneelcreme of die weergaloze chocolade-pistache met een prachtige groene pistache creme. Geen schwarzwalderkirschjes meer en -erger nog!- nooit meer die beslagkom uitlikken!

Nee Guido, die executie slaan we wel even over ok? Maar je bent altijd welkom om een stel heerlijke cupcakes bij me te komen eten :)

Ik heb echt niet gesnoept van die bovenste chocolade. Echt niet...



0 reacties: